Hij zonder plan slaapt in de woestijn
14 mei 2012
Matruh, Egypt.
We maken goede voortgang oostwaarts door Noord-Afrika richting Cairo, vanwaar we naar het zuiden gaan. Libië bleek een aangename verrassing vol met warme, gastvrije mensen die blij waren ons te zien. We waren dan ook enigszins bang dat Egypte een koude douche zou worden vol mensen die alleen wat “bakshees” (fooi/geld) willen verdienen aan de voorbijgaande toeristen. Alhoewel dat zeker het geval is op touristische plaatsen, is de rest van Egypte (voor zover we het gezien hebben) heel vriendelijk.
Na een complex, tijdrovend en soms stressvol proces bij de Egyptische grens reden we Salloum in. Dit is een klein dorpje onder het hoogland waar het grensstation ligt, direct aan de zee. We hadden zojuist tweeënhalf uur bij de grens gespendeerd (drie uur is normaal) en reden Salloum in iets meer dan een uur voor zonsondergang. De hotels waren vol of (ver) onder onze standaard; dat wil zeggen dat ik liever in mijn autostoel slaap dan op een matras vol kakkerlakken. Daarom reden we verder richting het volgende stadje. We vroegen ook de militairen van een legerbasis (er zijn er heel veel in dit gebied) om hulp, maar die konden ons alleen in de richting van het volgende dorp wijzen. Typisch voor het reizen zonder plan lag de volgende kans alweer om de hoek; we werden ingehaald door een man, traditioneel gekleed in een lang wit gewaad, en rijdende in de meest gebruikte auto van Noord-Afrika: de Toyota pick-up. Wellicht nog typischer voor dit gebied, hij sprak geen woord Engels of een andere taal die Twan of ik spreken. Na wat wijzen en universele gebarentaal besloten we hem te volgen, en signaalde we ook Joris & Merel van expanding-horizons.eu (die met ons door Libië reisden) om ons te volgen. Abrupt schoot de auto van de weg af de woestijn in, met geweldige snelheid over wat amper een pad was. Een moment van twijfel volgende, gevolgd door een gevoel van avontuur. Spoedig zagen we nog een andere auto aan de horizon. Wat volgende was een welkom met Egyptische thee (hele sterke thee met zoveel suiker als het water kan oplossen) met zes mannen uit Salloum (geen van allen sprak Engels) die de plek gebruikten om even te ontsnappen aan hun vrouw aan het einde van de dag. Een kampvuur van struiken werd gemaakt, er werd muziek gespeeld, gezongen, foto’s werden bekeken en filmpjes werden gespeeld (soms gruwelijk van het slachten van schapen en gevechten in naburig Libië). Ze leken ons meteen te mogen, en na een uurtje boden ze zelfs aan om te blijven eten. Een fantastische avond volgde in de woestijn met grote insecten, een alsmaar groeiend kampvuur en uitwisseling van cultuur. We keken naar de sterren en ik zag er meer dan ik ooit gezien heb. Rond middernacht klapten we onze tenten open en gingen we slapen. Een avond om nooit te vergeten.
Libië met post-oorlogs syndroom
7 mei 2012
Tubruq, Al Butnan, Libya.
We arriveerden in het grensstadje Ben Guerdane laat in de middag op 4 mei. We hadden al enkele dagen door Tunesië gereisd, en genoten van de cultuur, gastvrijheid en diversiteit aan landschappen. We hebben een Ksar (berber dorp) bezocht, bezochten het Romeinse colosseum bij El Jem en hebben veel vriendelijke mensen ontmoet onderweg. Ben Guardane is een typische grensstad: veel mensen die met geld wapperen om te wisselen, dure buitenlandse auto’s en een beetje vies & chaotisch. We zagen een internetcafé en besloten te stoppen om de actuele situatie in Libië te checken. De eigenaar sprak Engels en wees ons de weg naar de bank, het hotel en de andere essentiële stops. Toen onze vrienden Joris & Merel van expanding-horizons.eu aankwamen zaten we in ieder geval al relaxt een boek te lezen en iets te drinken.
De volgende ochtend stonden we vroeg op en reden de weg af naar de Libische grens. Onderweg kwamen we langs een enorm VN vluchtelingenkamp die ons stevig herinnerende aan de situatie die we in reden. We hadden geen idee van de procedure bij de Tunesische grenspost, maar al snel werden we uit de rij gehaald en apart gezet om even grondig ondervraagd te worden over het doel van onze reis. Aan de Libische kant ging het stukken eenvoudiger; hier werden we aangesproken in vloeiend Nederlands! Eén van de grenswachten (hij was geraakt en had z’n arm in een mitella) was in Nederland geweest, en had zelfs Eindhoven bezocht. We kregen een warm welkom, en een welgemeend excuus dat het zo lang duurde (een fractie van de tijd die het aan de Tunesische kant kostte). Onze zakelijke visums, verzorgd door Libya Travel & Tours, die ook onze hotels hebben geboekt en ons met veel informatie hebben verschaft, werden ook bekeken. De milities aan de grens schudde onze handen, vroegen waar we vandaan kwamen en waar we heen gingen (“transit to Egypt”) deed het overal prima ondanks de zakelijke visums). Ons carnet du passage was niet geldig in Libië (dit stond met een grote stempel op elke pagina), maar we hebben verder ook niets hoeven kopen voor onze Land Rover.
Zodra we Libië binnen waren begon het toeteren, zwaaien en verwelkomen. Iedereen was blij ons te zien. Wij waren ook bijzonder blij om een tankstation met diesel (hier noemen ze het “NAFTA”) te vinden enerzijds omdat we niet veel meer hadden, en wellicht belangrijker om de ongelofelijk lage prijs van €0,10 per liter te bevestigen! De gastvriendelijkheid was onuitputtelijk; als men op zoek is naar de weg naar een hotel wordt men niet zomaar de juiste kant op gestuurd, of zelfs instructies gegeven, in plaats daarvan maar onder escort gereden naar het hotel, zelfs als het aan de andere kant van de stad ligt. Bij veel checkpoints werd ons ook “hulp” aangeboden, al hebben we die nooit nodig gehad. Er zijn veel checkpoints, maar je kan vrijwel altijd gewoon doorrijden en er is nooit een rij. Ik denk dat als we gevraagd hadden of ze ons in escort naar de volgende stad zouden rijden, dat ze dat geen probleem hadden gevonden. Wellicht hadden ze zelfs één van de vele tanks gebruikt die we langs de weg hebben zien staan. Twan kan fotoalbums vullen met foto’s van tanks, kapot geschoten of volledig operationeel, als teken van overwinning of het ultieme offer, en Joris werd zelfs uitgenodigd om er in één te gaan zitten. De artillerie zoals je die ook op het nieuws zien (achter op de pick-ups) staat bijna bij elk checkpoint, klaar om het nieuwe, vrije Libië te verdedigen.
Onze route door Libië was simpel: van de Tunesische grens naar Misrata (via Tripoli en beroemde Romeinse stad Leptis Magna), dan naar Bengazi in één lange dag (meer dan 1000km), de dag daarop naar Tobruck (en voormalige toeristen hotspot Cyrene) en vervolgens op de laatste dag naar Egypte niet ver naar het oosten. Simpel gezegd, we voelden ons na dag 2 zo welkom en waren ze gefascineerd door het land dat we overwogen om langer te blijven, maar onze hotels waren geboekt dus we gingen door. De hotels waren allemaal uitstekend, makkelijke in de 3-sterren categorie, en meer luxe was nog mogelijk geweest. Een veilige parkeerplaats voor de auto’s was het allerbelangrijkste, en dat was overal mogelijk.
De twee meest interessante plaatsen, naast de Slag om Sirte, Ras Lanuf etc. en de vernietiging van alles Gadhaffi-gerelateerd (zelfs hele dorpen), waren Leptis Magna en Cyrene. Zonder toeristen zijn deze plaatsen absoluut magisch, alsof je zojuist de Verloren Stad in bent gelopen of Atlantis hebt gevonden. Geen toeristen die je foto’s verpesten, geen huilende kinderen, geen afval… Gewoon pure ruïnes duizenden jaren oud, waarvan het meeste in uitstekende staat verkeerd. De stad is zo groot dat een archeoloog die daar bezig was ons in de juiste richting stuurde. Cyrene is veel ouder, het dateert terug tot de oude Grieken, is net zo imposant maar lastiger om een voorstelling van te maken.
Aan het verkeer deelnemen in Libië is een ervaring op zichzelf; de eindeloos lange stukken weg bieden alles van kamelen tot fata morgana’s en auto & tank wrakken. De staat van de weg is uitstekend op veel plaatsen, de schade van granaten is grotendeels gerepareerd, en waar dat niet het geval is zijn ze er zeker mee bezig. De weg van oost naar west is essentieel voor handel en communicatie, dus ook voor het samen houden van het land. Dat betekent echter niet dat een auto besturen in Libië “veilig” te noemen is. Net als voor de revolutie rijden ze hier als idioten. Op sommige stukken reden mensen tegen het verkeer in, waarmee ze een snelweg met middenberm effectief in een tweebaansweg veranderden. Rotondes zijn ook totale anarchie, echter, vonden wij op de drukke kruispunten in Misrata een interessant fenomeen: hier werken de stoplichten niet en ontwikkelt zich een vorm van zelf-regulatie. Het verkeer uit één richting rijdt, terwijl de andere kanten geduldig wachten. Als de volgende kant besluit dat de eerste kant genoeg heeft gereden, beginnen ze te toeteren en rijden. De eerste kant wacht vervolgens geduldig. Zo gaat dit door totdat de volgende kant vind dat ze lang genoeg gewacht hebben, en dan begint het hele verhaal opnieuw. Een interessante vorm van samenwerking die je alleen zou vinden in een land dat zich één voelt. Mijn advies om het Libisch verkeer te overleven zou zijn: volg de lokale bevolking, maar neem niet hun rij-gewoontes over tenzij je een doodswens hebt.
In conclusie, Libië is een fantastisch land dat leidt aan het post-oorlogs syndroom dat een bijna tastbaar gevoel van samenhorigheid creëert onder de bevolking. Het maakt de mensen ook gastvrij en warm naar buitenstaanders toe, blij om eindelijk weer iemand te zien die hun land bezoekt.
Afrika in zicht
3 mei 2012
Sfax, Tunisia.
We zijn nu bijna een week onderweg en het gaat goed; de auto presteert uitstekend, en we maken goede voortgang op onze reis door Europa richting Noord-Afrika. We zijn ondertussen in het uiterste puntje van Zuid-Italië in Villa San Giovanni, en nemen de ferry naar de stad Messina op Sicilië. De ferry nemen hier lijkt nog het meest op je trein halen; ze vertrekken elk uur, en de passagiers worden zo snel mogelijk met veel handgebaren het schip op geleid. Op de trap naar het dek wordt een stereotype bevestigd; Italianen, en in het bijzonder Sicilianen, zijn, gemiddeld, oud. Deze bevestiging komt van de twee dozijn oudere dames die, velen voorover gebogen en op slippers, langzaam de lange trap naar boven beklimmen. Italië lijkt verdeeld in een ruraal gedeelte, waar dit beeld van een vergrijsde bevolking wordt bevestigd, en een stedelijk gedeelte, gedomineerd door mannen in strak gesneden kostuums en in donkere Audi’s.
De ferry bracht ons in een klein uurtje naar de prachtige stad Messina. Hier zijn de straten breed zoals in Parijs, en creëren de oude gebouwen een authentieke sfeer. We spenderen drie dagen op Sicilië. Het is een eiland met een heel divers landschap met zowel groene bossen met boomgaarden, en dorre bruine bergen. Op een camping keken we het eerste deel van The Godfather, wat zowel de film als de omgeving specialer maakten.
Op onze laatste dag op Sicilië reden we naar de westelijke punt van het eiland om onze ferry te halen. Terwijl we bezig waren met het vinden van het juiste vertrekpunt, kreeg Twan een telefoontje. De lieftallige dame aan de andere kant van de lijn informeerde ons dat de ferry enkele uren later zou vertrekken en, wellicht belangrijker dan dat, uit Palermo in plaats van Trapani. Dus we reden de 100km naar Palermo, checkten in bij de vriendelijke en geïnteresseerde officieren en ambtenaren, spendeerden enkele uren in het centrum van de stad en keken het tweede deel van The Godfather in de auto totdat het schip er was en we erop konden. Het schip was spoedig gevuld met talloze lichamen op de vloer, op stoelen en andere ietwat comfortabele posities met veel kleden en slaapzakken. Ondanks verboden in zowel Arabisch als Italiaans (formeel spreek ik geen van beiden) gingen we toch naar het onderste dek om daar redelijk comfortabel te slapen in onze auto. Het enige dat niet comfortabel te noemen was aan de hele ervaring was het diep penetrerende geluid van de dieselmotoren.
De volgende ochtend liepen we, redelijk uitgeslapen, naar het bovenste dek, om er vervolgens weer bijna afgeblazen te worden door de hevige wind. Echter, ondanks de snijdende, bijna pijnlijke, wind konden we onze bestemming aan de horizon zien: de bergen van Tunesië, Afrika! Wellicht nog vijftig kilometer weg, dus genoeg tijd om wat te lezen op het Restaurant Deck totdat we de haven binnen voeren. We waren gevuld met horrorverhalen over de eindeloze procedure die ons hier wachtte, echter duurde de officiële bezigheden minder dan 30 minuten en verliep het relatief pijnloos. Perplex reden we de haven uit, des te meer omdat we niemand ons gevraagd had om ook maar één blik in onze auto te werpen.
De eerste dag in Tunesië bezochten we Carthago, wat teleurstellend te noemen was. Er was duidelijk geïnvesteerd in het aantrekken van bezoekers om de legendarische stad te bekijken, echter zagen wij weinig echte Romeinse ruïnes en al helemaal geen toeristen. Een beetje gedesillusioneerd, maar enthousiast als altijd, gingen we weer op pad, door de hoofdstad Tunis naar Nabeul, om het “echte” Tunesië te vinden.
Later die dag, in Nabeul, vonden we wat we dachten dat een camping was. In realiteit waren de mensen van Auberge de Jeunesse de Nabeul nog druk bezig om hun “camping international” af te maken. Wij hebben zelfs een handje geholpen bij het schilderen van de buitenwerken in die traditionele licht-blauwe Tunesische kleur. Nabeul zelf is een stad van vergane glorie; zoals zoveel plaatsen in Tunesië zijn de toeristen grotendeels vertrokken, wellicht naar de toeristische hotspots die wij zo graag vermijden. Veel oudere inwoners spreken zowel Arabisch, Frans, Duits, Engels en kennen het verschrikkelijke cliché “allemachtig prachtig” (schiet wie die zin bedacht heeft aub). De mensen waren, zoals overal in Tunesië, vriendelijk en gastvrij.
De volgende dag gingen we naar het Romeinse colosseum in El Jem. Het is één van de best bewaarde colosseums ter wereld, en zou echt een toeristische trekpleister moeten zijn. Er waren dan ook voldoende faciliteiten en souvenierwinkels, desalniettemin waren er vrijwel geen toeristen. Het gebouw zelf is zeer indrukwekkend, in het bijzonder de ondergrondse cellen en gangen, en het overzicht vanaf het balkon. Vervolgens reden we door het idiote, chaotische Noord-Afrikaanse verkeer naar een klein internetcafé om daar hopelijk ons satelliet communicatie apparaat (DeLorme InReach) te repareren. Hij werkt redelijk goed tot zover, echter eet hij batterijen voor ontbijt, diner en lunch, en hebben we hem nog niet kunnen koppelen met de Android telefoon.
Ondertussen staan we te kamperen op de parkeerplaats van een hotel in Mahres. Morgen gaan we naar het zuiden naar de woestijn-pistes…
Het begin van onze reis
30 april 2012
Trapani, Sicily, Italy.
Na ruim anderhalf jaar voorbereiden zijn we dan zondag 22 april toch vertrokken. We verwachtte een klein, familiair afscheid, en waren dan ook verrast dat zoveel mensen de reis naar Twan’s thuishaven Sint Odiliënberg hadden gemaakt. Onze beiden families waren er, inclusief enkele zelden geziene verre verwanten, wat vrienden en het dispuut waar wij beiden toe behoren was ook in grote getale aanwezig. Twan’s moeder Gerry had een buffet verzorgd die alle aanwezigen een heerlijke brunch verschaften. Nadat het dispuutslied was gezongen, twee keer zelfs om het publiek tevreden te stellen, en een laatste afscheid van onze ouders en broers, reden we weg richting het zuiden. Men realiseert zich echter niet direct dat het vertrek realiteit geworden is, in plaats van één van de vele dromen over deze memorabele gebeurtenis; iets dat zoveel gewicht en implicatie met zich meebrengt duurt enkele dagen om te bezinken.
Rijdend richting het zuiden voerde onze reis ons eerst door de verschrikkelijk lelijke stad Luik. In een poging om de buien te ontlopen reden we harder dan normaal, alhoewel we niet harder rijden dan 85 km/u om brandstof te besparen, iets dat tot nu toe z’n vruchten heeft afgeworpen aangezien we gemiddeld ruim 9,5 kilometer per Liter diesel afleggen.
Toe nu toe heeft Twan nauwkeurig alle verbruik, kilometerstanden, en alle diesel die de tank in en uit gaat bijgehouden, en zelfs alles netjes in een spreadsheet gezet.
De eerste twee nachten hebben we wild gekampeerd in de Franse bossen. We hebben veel regen gehad, in het bijzonder op dag 2 in de bossen rond Chemin de Coutelieu nabij Lyon. Alle materialen presteren bijzonder goed, waaronder de tent, het kooktoestel, stroom omvormer, broodbakmachine en waterfilter. Bovendien doet onze Land Rover het ook uitstekend, op van tijd tot tijd een vervelende vibratie in het stuurwiel na net boven de 80 km/u. Wellicht te wijten aan de uitlijning van de voorwielen, maar alle advies op dit vlak is van harte welkom.
Op dag 3 bereikten we de Côte d’Azur en reden we langs Cannes, Nice en Monaco. Twan wilde graag Monaco bezoeken aangezien hij nog nooit in het piepkleine landje was geweest. Nadat we ons kortstondig af hadden gevraagd of het verstandig is om een truck van ruim 2,5 ton het meest dichtbevolkte gebied ter wereld in te rijden, dat ook nog eens grote hoogteverschillen kent en waarschijnlijk meer scooters (daar wordt ik altijd nerveus van) dan inwoners telt. We besloten het toch te doen, en reden even later, enigszins nerveus, met een fotocamera in de hand en een filmcamera op het dak gemonteerd (helaas te laag gericht en dus niet erg interessant), de beroemde stad in. Langzaam rijdend, terwijl we de vele haarspeldbochten maakten, hebben we bijna de hele 1,6 vierkante kilometer grote stad gezien, terwijl we meer hoofden deden draaien dan de vele dure Ferraris die ons links en rechts inhaalden. Wellicht kwamen we met iets meer zelfvertrouwen de stad weer uit.
Vanaf Monaco reden we spoedig Italië in, met haar pittoreske landschappen en prachtige blauwe zee. Op dag 4 gingen we op zoek naar een kampeerplaats in de stad Savona, maar ondervonden spoedig dat er belachelijke prijzen gerekend werden voor een nachtje kamperen. Concluderende dat het een kartel of maffia-campings waren, besloten we ons geluk landinwaarts te beproeven. Echter bleek die camping al drie jaar gesloten te zijn, dus we besloten een rustige plek te zoeken om te kamperen. Twan liep een steil weggetje in op zoek naar zo’n plaats, en werd begroet door een jongeman die hem, naar beneden naar zijn vader wees voor een slaapplaats. Daar aangekomen werden we begroet door een alleraardigste vrouw, haar echtgenote en dochter, die ons hun extra kamer aanboden voor de nacht. Later die avond, na een heerlijk diner, zaten we op het terras die over een prachtige vallei uitkijkt die geen licht bevatte behalve het onze, daar rookte we een pijpje met een heerlijk glas rode wijn. Nu was onze reis pas echt begonnen..
Een dankwoord voor vertrek
20 april 2012
Eindhoven, Noord-Brabant, The Netherlands.
Eén dag voor vertrek lijkt het ons op z’n plaats om alle betrokkenen te bedanken. We hadden de reis niet kunnen organiseren zonder de hulp van familie & vrienden, sponsoren, informatie van andere reizigers en tal van anderen die op één of andere manier hun bijdrage hebben geleverd. Velen zijn genoemd op de pagina Partners, maar er zijn ook veel mensen die op andere manieren hun steun hebben laten blijken, of een account op Wakibi hebben aangemaakt. We willen iedereen heel hartelijk bedanken; wij gaan nu genieten van onze reis en hopen behouden terug te komen!
Vertrek op zondag 22 april
17 april 2012
Eindhoven, Noord-Brabant, The Netherlands.
Het is druk deze week, érg druk. We zijn van plan om zondag 22 april te vertrekken, dus er moet nog veel gebeuren. Maandag moeten we het visum voor Libië aanvragen, waarvoor het papierwerk vakkundig door Libya Travel & Tours is geregeld. Ook nog even een klein elektrisch probleempje oplossen bij de vakmannen van Beek Classic Wire in Houten. Dinsdag even de laatste onderdelen ophalen voor de auto en de banden wisselen, en de bestelde dollars ophalen bij het Grenswisselkantoor. Ondertussen moeten we de auto inpakken met persoonlijke spullen zoals kleding en toiletspullen. Ook moeten de financiën van de reis nog op orde, en gaan we donderdag even langs Wakibi om afscheid te nemen. Het voedsel, gesponsord door Plus in Sint Odiliënberg, is ondertussen ook ingepakt. Verder zijn we nog bezig met het carnet du passage van de ADAC, aanbevelingsbrieven, uittreksels bevolkingsregister, stapels pasfoto’s & kopieën van onze paspoorten en ander papierwerk.
Route door Libië
Onze huidige route is gek genoeg de route waarmee wij ooit gestart zijn. Hij is ondertussen tientallen keren veranderd, maar nu lijkt Libië stabiel genoeg om daar toch doorheen te rijden. De route voert ons nu via Frankrijk naar Italië, dan vanaf Trapani met de ferry over naar Tunesië. Vervolgens rijden we bij Ra’s Ajdir Libië in, om via de noordelijke kustweg naar de Egyptische grens te rijden in enkele dagen. Joris en Merel van expanding-horizons.eu komen bijzonder genoeg rond dezelfde dag Libië binnen. Zij zijn zeker ook de moeite waard om te volgen.
Afstuderen van Business School Notenboom
14 april 2012
Het is net na twee uur op vrijdag de 13e. Jeffrey en Twan staan enigszins zenuwachtig met vrienden en familie te praten in de foyer van Business School Notenboom. De assessoren zijn nog even aan het overleggen, daarna moet Jeffrey zijn scriptie verdedigen. Na een paar minuten loopt iedereen rustig het lokaal in, en begint Jeffrey met zijn presentatie. Het gaat goed, érg goed. De vragen van assessoren zijn soms lastig, maar worden beheerst beantwoord en de assessoren lijken tevreden met de antwoorden. Vervolgens trekt de jury zich terug om zich te beraden over het cijfer…
Net na 15.30 uur is Twan aan de buurt. Zijn presentatie over microfranchising en de zakelijke problemen daaromtrent gaat goed. De voorbeelden die Twan geeft over zijn ervaringen in Afrika maken zichtbaar indruk op de assessoren, en ook hun vragen weet hij uitstekend te beantwoorden. Er ontwikkelen zich zelfs enkele interessante discussies waar ook het publiek bij wordt betrokken. Vervolgens trekt de jury zich terug om het cijfer van zijn afstuderen te bepalen…
Na het beraad komt de voorzitter van de jury met de cijfers. Jeffrey studeert af met een 9, en Twan met een 8. De kroon op al het harde werken van de afgelopen maanden. Nogmaals onze dank richting Business School Notenboom, onze begeleiders en de assessoren. Hieronder enkele foto’s van de scriptie-verdedigingen en het feest ‘s avonds.
Afstuderen, voorbereiden & rijden (door Libië)
26 maart 2012
We zijn nog niet weg. De route is ondertussen duidelijk: we rijden naar Italië, varen over naar Tunesië, en gaan dan via Libië naar Egypte. Dat betekent dat we over enkele weken door de Franse Rivièra en Italiaanse laars hopen te rijden op weg naar Trapani, en vervolgens de oversteek naar Tunis (Tunesië) willen maken. Vooralsnog zijn we bezig met afstuderen van Business School Notenboom, want we willen wel op weg met onze Bachelor titels op zak.
Libië
De onrust in Noord-Afrika en het Midden-Oosten was meer dan een jaar geleden al reden voor zorgen; op 15 maart 2011 schreef ik een artikel over het probleem Gaddafi. Die autocraat is ondertussen gelukkig geen probleem meer, en langzaam keert de rust terug in zowel Cyrenaica (Oost) en Tripolitania (West). Fezzan (Zuid-West) lijkt nog wat onveilig vanwege wapenhandel, Gaddafi-strijders en Touaregs. De eerste overlanders reden half januari al van Tunesië naar Egypte, dus wij zullen hetzelfde doen over de kustweg Tripoli – Homs – Sirte – Bengazi. Ondertussen hebben al meerdere overlanders de route bereden, over het algemeen zonder problemen.
Papierwinkel
Ook zijn we bezig met wat papierwerk, waaronder de internationale rijbewijzen, het internationaal kentekenbewijs, carnet du passage, garantiebrieven en het visum voor Libië. De eerste twee kunnen zo opgehaald worden bij de ANWB, maar het carnet du passage is alleen te verkrijgen bij de Duitse ADAC. De garantiebrieven moeten het aanvragen van visums vereenvoudigen, maar dat betekent wel dat we ze in maar liefst vier talen moeten laten vertalen (Engels, Frans, Portugees en Arabisch). Op dit moment is alleen een (heel duur) zakenvisum voor Libië te verkrijgen, omdat toeristenvisums waarschijnlijk nog niet verstrekt worden. We hebben ondertussen contact gehad met Libya Travel & Tours over onze reis door Libië, en die zijn erg behulpzaam.
Land Rover
De Land Rover is ondertussen eigenlijk helemaal klaar. Op dit moment zijn we nog bezig met laten maken van de nieuwe daktent-hoes van PLUS Geurts & Crombach. Ook willen we nog gordijnen achter de voorstoelen zodat niet alles in het zicht ligt. De nieuwe stoelhoezen van Exmoor Trim zitten er ondertussen ook in, ze zijn zeer comfortabel en zien er fantastisch uit! Ook het tweede reservewiel ligt op het dak. We hopen dat we het dak niet al te zwaar beladen hebben met de daktent, amunitiekisten, tweede reservewiel, sand ladders en twee jerrycans aan de zijkant. Beetje rustig door de bochten dan maar. Voor de liefhebber hieronder nog wat foto’s van onze Land Rover die bijna klaar is!
Evenementen Business School Notenboom
18 maart 2012
Afgelopen halfjaar zijn er door de studenten van de drie vestigingen van Business School Notenboom verschillende evenementen georganiseerd om geld op te halen voor microfinanciering, in het bijzonder voor Kiva en Wakibi. Dit is gebeurt in het kader van het uitstroomprofiel evenementmanagement. De studenten hebben na lang brainstormen besloten een gala, een veiling en een offroad challenge neer te zetten.
Na een druk en bewogen half jaar zijn alle evenementen inmiddels gehouden en succesvol afgerond. Graag willen wij van The Africa Expedition de studenten en hun begeleiders feliciteren met het prachtige resultaat van 7532,06 Euro voor Kiva en Wakibi. Ook willen wij Notenboom als geheel bedanken voor de samenwerking met The Africa Expedition.
Financiële crisis…? Niet voor microkredieten!
14 maart 2012
In een tijd dat de pensioenfondsen moeten korten, bedrijven met bosjes failliet gaan en landen gered moeten worden van een langzaan maar zeker afglijden in de krochten van economische involutie, worden ook alle banken en investeringsfondsen hard getroffen. Zo kromp de beleggingsportefeuille van de ASN Bank met 5,4%. Er waren echter twee uitzonderingen: het obligatiefonds voor duurzaamheid (+2,81%) en het fonds voor microkredieten (+4,92%). Voor dit laatste fonds werkt de ASN samen met Oxfam Novib, welke fondsen verstrekt aan lokale instellingen in Azië, Latijns-Amerika, Oost-Europa en Afrika. Die verstrekken op hun beurt microkredieten aan lokale ondernemers.
Investeringen in microkredieten door particulieren zijn globaal op te delen in: investeringen uit liefdadigheid, en investeringen die omgeleid worden naar maatschappelijk verantwoorde investeringsfondsen. Daarbij bestaat de eerste categorie veelal uit kleine bedragen via organisaties als Kiva en Wakibi, waar men geen rente over ontvangt en welke soms als donatie worden gezien. De laatste categorie gaat om (veel) grotere bedragen via banken die hun maatschappelijke verantwoordelijkheid boven hun winstoogmerk stellen, waaronder de ASN Bank en Triodos Bank die investeringen doen in duurzaamheid. Deze bedragen zouden anders bijvoorbeeld op een spaarrekening, in een spaardeposito of aandelenfonds terecht komen. De mensen die die “traditionele” producten beheren kijken niet zozeer naar duurzaamheid, het klimaat of economische ontwikkeling van achtergestelde gebieden, maar vooral naar winstgevendheid en het minimale doen voor hun Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO) plan opgesteld door de laatste stagiair.
Echter lijkt het erop dat streven naar winstgevendheid niet altijd leidt tot winstgevendheid. Het leidt tot grotere risico’s, en naar alle waarschijnlijkheid, geen betere wereld. De investeringsfondsen die investeren in microkredieten zijn veel meer betrokken bij hun investering omdat ze precies willen weten waar het terecht komt, vandaar de samenwerking met Oxfam Novib met haar expertise en netwerk. Ook is de diversificatie van de portfolio groter, want voor een gemiddelde investering in aandelen of obligaties kan je honderden of duizenden micro-ondernemers een microkrediet geven in verschillende landen en sectoren. Dat is nog eens risicospreiding!
Bronnen:
www.nu.nl/economie/2762846/asn-bank-groeit-ruim-10-miljard-beheerd-vermogen.html
www.asnbank.nl/microkrediet.asp
