Hij zonder plan slaapt in de woestijn

Bedouin

Posted from Matrouh, Egypt.

We maken goede voortgang oostwaarts door Noord-Afrika richting Cairo, vanwaar we naar het zuiden gaan. Libië bleek een aangename verrassing vol met warme, gastvrije mensen die blij waren ons te zien. We waren dan ook enigszins bang dat Egypte een koude douche zou worden vol mensen die alleen wat “bakshees” (fooi/geld) willen verdienen aan de voorbijgaande toeristen. Alhoewel dat zeker het geval is op touristische plaatsen, is de rest van Egypte (voor zover we het gezien hebben) heel vriendelijk.

Na een complex, tijdrovend en soms stressvol proces bij de Egyptische grens reden we Salloum in. Dit is een klein dorpje onder het hoogland waar het grensstation ligt, direct aan de zee. We hadden zojuist tweeënhalf uur bij de grens gespendeerd (drie uur is normaal) en reden Salloum in iets meer dan een uur voor zonsondergang. De hotels waren vol of (ver) onder onze standaard; dat wil zeggen dat ik liever in mijn autostoel slaap dan op een matras vol kakkerlakken. Daarom reden we verder richting het volgende stadje. We vroegen ook de militairen van een legerbasis (er zijn er heel veel in dit gebied) om hulp, maar die konden ons alleen in de richting van het volgende dorp wijzen. Typisch voor het reizen zonder plan lag de volgende kans alweer om de hoek; we werden ingehaald door een man, traditioneel gekleed in een lang wit gewaad, en rijdende in de meest gebruikte auto van Noord-Afrika: de Toyota pick-up. Wellicht nog typischer voor dit gebied, hij sprak geen woord Engels of een andere taal die Twan of ik spreken. Na wat wijzen en universele gebarentaal besloten we hem te volgen, en signaalde we ook Joris & Merel van expanding-horizons.eu (die met ons door Libië reisden) om ons te volgen. Abrupt schoot de auto van de weg af de woestijn in, met geweldige snelheid over wat amper een pad was. Een moment van twijfel volgende, gevolgd door een gevoel van avontuur. Spoedig zagen we nog een andere auto aan de horizon. Wat volgende was een welkom met Egyptische thee (hele sterke thee met zoveel suiker als het water kan oplossen) met zes mannen uit Salloum (geen van allen sprak Engels) die de plek gebruikten om even te ontsnappen aan hun vrouw aan het einde van de dag. Een kampvuur van struiken werd gemaakt, er werd muziek gespeeld, gezongen, foto’s werden bekeken en filmpjes werden gespeeld (soms gruwelijk van het slachten van schapen en gevechten in naburig Libië). Ze leken ons meteen te mogen, en na een uurtje boden ze zelfs aan om te blijven eten. Een fantastische avond volgde in de woestijn met grote insecten, een alsmaar groeiend kampvuur en uitwisseling van cultuur. We keken naar de sterren en ik zag er meer dan ik ooit gezien heb. Rond middernacht klapten we onze tenten open en gingen we slapen. Een avond om nooit te vergeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *