Libië met post-oorlogs syndroom

libya

Posted from Tubruq, Al Butnan, Libya.

We arriveerden in het grensstadje Ben Guerdane laat in de middag op 4 mei. We hadden al enkele dagen door Tunesië gereisd, en genoten van de cultuur, gastvrijheid en diversiteit aan landschappen. We hebben een Ksar (berber dorp) bezocht, bezochten het Romeinse colosseum bij El Jem en hebben veel vriendelijke mensen ontmoet onderweg. Ben Guardane is een typische grensstad: veel mensen die met geld wapperen om te wisselen, dure buitenlandse auto’s en een beetje vies & chaotisch. We zagen een internetcafé en besloten te stoppen om de actuele situatie in Libië te checken. De eigenaar sprak Engels en wees ons de weg naar de bank, het hotel en de andere essentiële stops. Toen onze vrienden Joris & Merel van expanding-horizons.eu aankwamen zaten we in ieder geval al relaxt een boek te lezen en iets te drinken.

[Not a valid template]

De volgende ochtend stonden we vroeg op en reden de weg af naar de Libische grens. Onderweg kwamen we langs een enorm VN vluchtelingenkamp die ons stevig herinnerende aan de situatie die we in reden. We hadden geen idee van de procedure bij de Tunesische grenspost, maar al snel werden we uit de rij gehaald en apart gezet om even grondig ondervraagd te worden over het doel van onze reis. Aan de Libische kant ging het stukken eenvoudiger; hier werden we aangesproken in vloeiend Nederlands! Eén van de grenswachten (hij was geraakt en had z’n arm in een mitella) was in Nederland geweest, en had zelfs Eindhoven bezocht. We kregen een warm welkom, en een welgemeend excuus dat het zo lang duurde (een fractie van de tijd die het aan de Tunesische kant kostte). Onze zakelijke visums, verzorgd door Libya Travel & Tours, die ook onze hotels hebben geboekt en ons met veel informatie hebben verschaft, werden ook bekeken. De milities aan de grens schudde onze handen, vroegen waar we vandaan kwamen en waar we heen gingen (“transit to Egypt”) deed het overal prima ondanks de zakelijke visums). Ons carnet du passage was niet geldig in Libië (dit stond met een grote stempel op elke pagina), maar we hebben verder ook niets hoeven kopen voor onze Land Rover.

Zodra we Libië binnen waren begon het toeteren, zwaaien en verwelkomen. Iedereen was blij ons te zien. Wij waren ook bijzonder blij om een tankstation met diesel (hier noemen ze het “NAFTA”) te vinden enerzijds omdat we niet veel meer hadden, en wellicht belangrijker om de ongelofelijk lage prijs van €0,10 per liter te bevestigen! De gastvriendelijkheid was onuitputtelijk; als men op zoek is naar de weg naar een hotel wordt men niet zomaar de juiste kant op gestuurd, of zelfs instructies gegeven, in plaats daarvan maar onder escort gereden naar het hotel, zelfs als het aan de andere kant van de stad ligt. Bij veel checkpoints werd ons ook “hulp” aangeboden, al hebben we die nooit nodig gehad. Er zijn veel checkpoints, maar je kan vrijwel altijd gewoon doorrijden en er is nooit een rij. Ik denk dat als we gevraagd hadden of ze ons in escort naar de volgende stad zouden rijden, dat ze dat geen probleem hadden gevonden. Wellicht hadden ze zelfs één van de vele tanks gebruikt die we langs de weg hebben zien staan. Twan kan fotoalbums vullen met foto’s van tanks, kapot geschoten of volledig operationeel, als teken van overwinning of het ultieme offer, en Joris werd zelfs uitgenodigd om er in één te gaan zitten. De artillerie zoals je die ook op het nieuws zien (achter op de pick-ups) staat bijna bij elk checkpoint, klaar om het nieuwe, vrije Libië te verdedigen.

Onze route door Libië was simpel: van de Tunesische grens naar Misrata (via Tripoli en beroemde Romeinse stad Leptis Magna), dan naar Bengazi in één lange dag (meer dan 1000km), de dag daarop naar Tobruck (en voormalige toeristen hotspot Cyrene) en vervolgens op de laatste dag naar Egypte niet ver naar het oosten. Simpel gezegd, we voelden ons na dag 2 zo welkom en waren ze gefascineerd door het land dat we overwogen om langer te blijven, maar onze hotels waren geboekt dus we gingen door. De hotels waren allemaal uitstekend, makkelijke in de 3-sterren categorie, en meer luxe was nog mogelijk geweest. Een veilige parkeerplaats voor de auto’s was het allerbelangrijkste, en dat was overal mogelijk.

De twee meest interessante plaatsen, naast de Slag om Sirte, Ras Lanuf etc. en de vernietiging van alles Gadhaffi-gerelateerd (zelfs hele dorpen), waren Leptis Magna en Cyrene. Zonder toeristen zijn deze plaatsen absoluut magisch, alsof je zojuist de Verloren Stad in bent gelopen of Atlantis hebt gevonden. Geen toeristen die je foto’s verpesten, geen huilende kinderen, geen afval… Gewoon pure ruïnes duizenden jaren oud, waarvan het meeste in uitstekende staat verkeerd. De stad is zo groot dat een archeoloog die daar bezig was ons in de juiste richting stuurde. Cyrene is veel ouder, het dateert terug tot de oude Grieken, is net zo imposant maar lastiger om een voorstelling van te maken.

Aan het verkeer deelnemen in Libië is een ervaring op zichzelf; de eindeloos lange stukken weg bieden alles van kamelen tot fata morgana’s en auto & tank wrakken. De staat van de weg is uitstekend op veel plaatsen, de schade van granaten is grotendeels gerepareerd, en waar dat niet het geval is zijn ze er zeker mee bezig. De weg van oost naar west is essentieel voor handel en communicatie, dus ook voor het samen houden van het land. Dat betekent echter niet dat een auto besturen in Libië “veilig” te noemen is. Net als voor de revolutie rijden ze hier als idioten. Op sommige stukken reden mensen tegen het verkeer in, waarmee ze een snelweg met middenberm effectief in een tweebaansweg veranderden. Rotondes zijn ook totale anarchie, echter, vonden wij op de drukke kruispunten in Misrata een interessant fenomeen: hier werken de stoplichten niet en ontwikkelt zich een vorm van zelf-regulatie. Het verkeer uit één richting rijdt, terwijl de andere kanten geduldig wachten. Als de volgende kant besluit dat de eerste kant genoeg heeft gereden, beginnen ze te toeteren en rijden. De eerste kant wacht vervolgens geduldig. Zo gaat dit door totdat de volgende kant vind dat ze lang genoeg gewacht hebben, en dan begint het hele verhaal opnieuw. Een interessante vorm van samenwerking die je alleen zou vinden in een land dat zich één voelt. Mijn advies om het Libisch verkeer te overleven zou zijn: volg de lokale bevolking, maar neem niet hun rij-gewoontes over tenzij je een doodswens hebt.

In conclusie, Libië is een fantastisch land dat leidt aan het post-oorlogs syndroom dat een bijna tastbaar gevoel van samenhorigheid creëert onder de bevolking. Het maakt de mensen ook gastvrij en warm naar buitenstaanders toe, blij om eindelijk weer iemand te zien die hun land bezoekt.

Eén reactie op Libië met post-oorlogs syndroom

  1. Pingback: Horizons Unlimited - The HUBB

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *