Naar het einde van de wereld en terug

Lake Turkana

Posted from Omorate, Southern Nations, Nationalities, and People's Region, Ethiopia.

Normaal tijdens het overlanden wordt de weg geblokkeerd door veiligheidsproblemen (bijv. oorlogen, civiele onrust of terrorisme) of bureaucratische obstakels, in weinig gevallen is er sprake van een natuurlijke barrière. Desalniettemin, in dit geval werd onze route van Ethiopië naar Kenia langs het Turkanameer geplaagd door dat laatste. De alternatieve route van Moyale naar Marsabit wordt vaker gebruikt maar bestaat uit een zeer slechte weg, van het type wasbord, over een lengte van zo’n 400 kilometer. Het is een lastige route om te volbrengen zonder serieuze schade aan je schokdempers of de rest van je voertuig te doen. Bovendien, de route langs het Turkanameer is zo afgelegen en vol natuurschoon dat we er amper over na hoefden te denken.

[Not a valid template]

Er is bijna geen overheidsinvloed in deze regio aangezien de verschillende stammen de dienst uit maken. De stammen vechten, soms met vuurwapens, om land waarop hun dieren kunnen grazen. De meerderheid draagt nog traditionele kleding, die kleurrijk en extrovert is. De lokale bevolking ziet zelden “ferangies” (buitenlanders, vaak blanken) langs komen, dus als we langs rijden komen de locals uit hun hut, zwaaien ze, en vragen in veel gevallen om een “gift” of “present”. Dat zijn ook meteen het enige Engelse woorden die ze opgepikt hebben. We hebben een aantal keer bezoekers in ons kamp gehad, die dan alles fascinerend vonden: spiegels, opvouwbare stoelen, daktenten, blond haar etc. Over het algemeen ziet men echter meer dieren dan mensen op de ruwe weg. De omgeving varieert tussen savanne met veel hoog gras en acacia bomen, en een rotsachtige woestijn met hier en daar wat dorre begroeiing. De route is lang maar nooit saai in het constant veranderende landschap met uitdagende wegen.

We hebben totaal 780 kilometer gereden van de laatste kleine stad met tankstation, Konso, tot de eerste stad in Kenia. Onze eerste stop was Omorate waar we onze exit-stempels van Ethiopië kregen, om van daar door een internationaal vacuüm naar de Keniaanse grenspost te rijden, enkele tientallen kilometers verderop in Banyafort. We reden in een groep van 5 auto’s met Zuid-Afrikanen, een Australische en Britse.   Op die manier kunnen we elkaar uit diepe modder of zand trekken, kamperen in een cirkel ter bescherming van gevaarlijk wild en indien nodig diesel en water delen.

Ondanks dat er geen entree is, moet men door het Sibiloi National Park rijden. We zagen onderweg allerlei dieren, van kamelen en serval katten tot olifanten en grote groepen zebra’s. Echter, in het nationale park zagen we niet meer dan op de rest van de route, wat de exit-prijs van 20 US Dollar nog belachelijker maakte. We kampeerden bij het onderzoeksstation Koobi Fora op het strand waar we de nijlpaarden konden horen terwijl ze richting het strand kwamen voor hun nachtelijk grazen. Als Afrika’s gevaarlijkste dier, echt een wolf in schaapskleren, waren we erg voorzichtig in en rond het kamp.

Met een snelheid van zo’n 20-25 km/u, en vaak nog veel langzamer, reden we naar het zuiden door Noord-Kenia. We hadden 180L diesel aan boord, waarvan we maar 100L gebruikt hebben, wat ons een heel respectabel verbruik van 1 op 8 geeft. We hadden ook 120L water en voldoende eten voor een week.

We hebben ook wat onderhoud aan de Land Rover gedaan in Addis Abeba. Alhoewel Ethiopië nog wel echt Toyoto-land is, was Ethio Lakes een heel betrouwbare en professionele garage. Ze hebben de Landy een grote servicebeurt gegeven, verschillende onderdelen vervangen en de wielen gebalanceerd. Kortom, toen we Addis Abeba uit reden liep hij als een zonnetje, al moesten we nog wel enkele dagen later de motor gasket seal vervangen op enkele honderden kilometers van bewoonde wereld. Ze zitten op coördinaten N08 58’47.0 E038 45’20.9. Zoals bij elke Afrikaanse garage, vraag of je bij je auto mag blijven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *