Westwaarts door de Caprivistrook

Caprivi strip

Posted from Katima Mulilo, Caprivi, Namibia.

De Victoria Watervallen liggen op een interessante geografische plek, want hier komen vier landen samen op één enkel punt. Zimbabwe ligt ten zuiden van Zambia, aan het oosten van de watervallen; Botswana ligt ten westen van Zimbabwe, en Botswana en Zambia omgeven een dunne strook land die loopt vanaf Namibië. Die 30-km brede strook heet de Caprivistrook, en ligt tussen Botswana, Zambia en Angola. Het loopt van Namibië tot waar de Chobe rivier zich afsplitst van de machtige Zambezi. De historie van het gebied is omgeven door mysterie omdat het gebied decennia lang afgesloten was van de buitenwereld. Gedurende die tijd vocht het Caprivi-volk om onafhankelijkheid. De laatste gevechten waren zo recent als 1999, wat toerisme in het gebied heeft vernietigd. Toch is het gebied tot vandaag de dag nog steeds van Namibië. De strook bevat vier nationale parken en is thuis voor een grote olifantenpopulatie. Om zich te beschermen tegen de destructieve kracht van deze reuzen bouwen mensen in dit gebied zogenaamde “bomas” rond hun huizen, wat in essentie een opeengepakte rij stokken of zelfs stekelige acacia-takken zijn. Het doel is om de olifant te overtuigen dat het eenvoudiger is om om hun huis heen te lopen in plaats van er doorheen. Dus, aangezien we nog wat tijd hebben voor onze ouders naar Zuid-Afrika vliegen om ons te zien, besloten we een omweg te nemen door de Caprivistrook.

Het achterdeurslot was (alweer) kapot, dus de achterdeur werd (alweer) dicht gehouden door een stuk touw. Dat betekent dat iemand te allen tijde bij de auto moet blijven om te zorgen dat er niets uit de achterkant wordt gestolen. Dat creëert een probleem bij grensovergangen, de immigratie officier wil meestal namelijk de persoon zien waarvan hij/zij het paspoort stempelt. Desondanks stapte ik het grenskantoor tussen Zambia en Namibië binnen met twee paspoorten terwijl Twan op de Landy lette. Nadat ik twee formulieren ingevuld heb geef ik eerst Twan’s paspoort, welke zonder problemen een stempel krijgt. Twan en ik, als twee grote, blonde, blanke jongens, lijken nogal op elkaar voor elke Afrikaan. Vervolgens geef ik mijn eigen paspoort. Na een lange pauze kijkt de stevige, vriendelijke maar strenge, zwarte dame mij aan en vraagt waar deze persoon is. Ik antwoord simpelweg: “Dat ben ik, dat is mijn paspoort.” Ze kijkt een aantal keer naar de paspoortfoto en mijn gezicht, wijst dan naar Twan’s paspoort in mijn hand en zegt: “…en… waar is die persoon?” Ik glimlach en leg uit dat hij bij de auto wacht omdat het achterdeurslot kapot is. Ze gelooft me, maar wil hem toch even zien. Ondertussen probeert ze het respect van haar collega’s te herstellen door te zeggen dat ik twee formulieren heb ingevuld en getekend, en dat dat heel erg fout is. Uiteindelijk lachen we er allemaal hartelijk om, wensen we ze een fijne dag en zeggen gedag.

[Not a valid template]

De Caprivistrook zelf is prachtig; dunbevolkt, veel wilde dieren en (voor Afrikaanse begrippen) goede wegen. Die middag zijn we op zoek naar een slaapplek, en komen een bordje “bum hill camp” tegen. Op het bordje zit een handgeschreven briefje van een andere reiziger; er stond dat het kamp verlaten was, hoe jammer dat wel niet was omdat er veel wild zit, maar dat ze op zoek gaan naar een andere plek. Het briefje was duidelijk bedoelt voor vrienden die achter hen reden, en was vrij oud. We waren verbaasd dat ze niet verbleven hadden op dit gratis en duidelijk fantastische kamp! Het heeft platformen in de bomen van waar je uitkijkt over het bos en de rivier, er ligt overal olifantenpoep, zitten nijlpaarden in de rivier en, wellicht het mooiste van alles, er is helemaal niemand! We besloten alles voor het avondeten, inclusief braai (barbecue), het platform op te dragen. Het platform is gebouwd rond een boom, is meer dan drie meter hoog, en compleet met rottende trap. Kort na het eten hoorde we takken breken, en vervolgens marcheerde een hele olifantenfamilie het bos uit. De kleintjes waren aan het spelen, en de matriarch leidde de groep naar het water voor een verkoelend drankje en bad in de schemering. Ze bleven, ook nadat het donker was, om ons heen lopen. Die avond toen we in onze tent lagen, hoorde we de nijlpaarden zichzelf uit het koude water tillen en grazen op de kant niet ver van de Land Rover. Dat zijn de momenten dat je de veiligheid van de daktent het meest waardeert…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *