Hoogtepunten van de lange reis naar het Zuiden deel 2 – Lake Nasser tot Lake Malawi

Lake Turkana

Het kostte ons vijf maanden en 25.000 kilometer om Zuid-Afrika te bereiken. We reden door soms moeilijk terrein, hadden wat tegenslag en ontmoetten veel interessante mensen. In deze driedelige serie nemen we je mee langs een aantal hoogtepunten van die lange reis naar het Zuiden. Ondertussen bereiden wij ons voor op ‘de lange reis naar het Noorden’ langs de westkust van Afrika.

‘Ethiopië: land aan het infuus’

Ethiopië is met gemak het mooiste land waar we tot nu toe doorheen gereisd zijn: de prachtige bergen, het overweldigende groen en de typische Afrikaanse hutten. Het land verandert vrijwel direct op de grens tussen Soedan en Ethiopië; de Ethiopisch-Orthodoxe kerk neemt het over van de fundamentalistische Islam, dorre sahel verandert in groen bos en stenen huizen worden houten hutten. We waren nog geen uur de grens over en het begon te stortregenen. Zelfs de temperatuur veranderde in enkele honderden kilometers van een zinderende 50 naar een aangename 25 graden Celsius. We zijn hier niet langer in Noord-Afrika, we zijn nu in Oost-Afrika, het gebied wat je je voorstelt als je aan Afrika denkt.
[Not a valid template]
Het eerste dat opvalt na enige interactie met de lokale bevolking is het verschil met de sobere, terughoudende Soedanese cultuur. Ethiopiërs klampen aan, bewaren geen afstand, zijn niet subtiel in het vragen naar giften en zien je meer als wandelende portemonnee dan medemens. De reden is wellicht de stroom Westerse ontwikkelingshulp van organisaties als US AID en het World Food Programme. Een onophoudelijke stroom zakken rijst overspoelt al decennia de markt. Het land bezit een enorme hoeveelheid vruchtbare landbouwgrond, en heeft een hoeveelheid regen (geconcentreerd in een regenseizoen) waar Europese boeren alleen maar van kunnen dromen. Toch blijft de landbouw improductief, mede omdat de voedselhulp gewoon wordt verkocht en daardoor voedselprijzen omlaag drijft. Ethiopië ligt al 50 jaar aan een infuus van ontwikkelingshulp dat de economie lam legt; het Westen heeft Ethiopiërs geleerd om te wachten en hun hand op te houden.

‘Naar het einde van de wereld en terug’

Normaal tijdens het overlanden wordt de weg geblokkeerd door veiligheidsproblemen (bijv. oorlogen, civiele onrust of terrorisme) of bureaucratische obstakels, in weinig gevallen is er sprake van een natuurlijke barrière. Desalniettemin, in dit geval werd onze route van Ethiopië naar Kenia langs het Turkanameer geplaagd door dat laatste. De alternatieve route van Moyale naar Marsabit wordt vaker gebruikt maar bestaat uit een zeer slechte weg, van het type wasbord, over een lengte van zo’n 400 kilometer. Het is een lastige route om te volbrengen zonder serieuze schade aan je schokdempers of de rest van je voertuig te doen. Bovendien, de route langs het Turkanameer is zo afgelegen en vol natuurschoon dat we er amper over na hoefden te denken.
[Not a valid template]

‘Van Kenia naar Oeganda via Murchison Falls en Mount Elgon’

Sinds Nairobi zijn we richting het Westen van Kenia vertrokken en na het oversteken van de beroemde Mara rivier; bekend van de spectaculaire oversteek van honderdduizenden gnoes en zebra zijn we naar Mount Elgon nationaal park gegaan. Een zeer mooi park waar we onder andere de Elephant Caves hebben bezocht; dit zijn zeer interessante grotten waar de olifanten ‘s nachts zout komen likken, als je via de steile paden uiteindelijk bij de ingang aan komt is het bijna niet voor te stellen dat olifanten dezelfde klim kunnen maken. Tijdens het bezoek in het park hebben we ook één van de pieken van Mount Elgon beklommen. Dat was een vrij zware klim waar we niet helemaal op voorbereid waren. Uiteindelijk was het een zeer aparte ervaring om in de mist en door de hagel een berg in Afrika te beklimmen.
[Not a valid template]

‘Afrikaanse oplossingen voor Afrikaanse problemen’

Veel vrijwilligers, mensen die voor non-profit organisaties werken en anderen met goede intenties komen naar Afrika met hun oplossing voor de problemen in Afrika, wat die ook mogen zijn. Echter, wat wij tijdens onze reis hebben gezien is dat Afrikanen vaak het beste zijn in het identificeren van hun problemen en het vinden van effectieve oplossingen om zichzelf en hun gemeenschap te helpen. Eén van die mensen is Maximillian Emmanuel Madoro uit Nyamuswa in Tanzania. Hij begon zijn organisatie, de Zinduka Savings & Credit Cooperative Society, met een visie en twee kleine donaties. Nu, enkele jaren later, leent hij geld aan vrouwen in het gebied om een onderneming te beginnen, een bestaande activiteit uit te breiden of hun levensstandaard op een duurzame manier te verbeteren. Hij heeft dit kleine microfinanciering instituut gecombineerd met twee andere pilaren.
[Not a valid template]

‘This Is Africa: Serengeti, Land Rovers en grenzeloze gastvrijheid’

Kort nadat we het park uitgereden waren stopte we voor de lunch. Voor de eerste keer tijdens onze reis bakten we pannekoeken, terwijl een steeds grotere groep traditioneel gekleede Masaai nieuwsgiering om ons heen verzamelde. Na de lunch startte we de auto en brak direct de multiriem, dus we besloten om rustig terug naar de poort te rijden en daar het probleem op te lossen. Het probleem bleek al snel complexer te zijn dan we dachten, dus we werden naar de monteurs verwezen die het wagenpark onderhouden van het beroemde en exclusieve Klein’s Camp, dat aan de Serengeti grenst. Na een warm welkom door managers Tawanda, Markus en Steph, gingen de monteurs spoedig aan de slag. Ze waren helaas niet in staat om het probleem dezelfde dag nog te verhelpen, dus we moesten een nacht blijven. Na een heerlijke maaltijd werd ons een kamer aangeboden, wat zonder te overdrijven één van de mooiste plaatsen was waar ik ooit heb overnacht. […] Dus, This Is Africa, je komt in de problemen maar er zijn altijd mensen die je zullen helpen en verwelkomen met grenzeloze gastvrijheid. In Afrika gaat niets zoals je het plant, maar zolang je geduldig, open dn creatief bent komt altijd alles goed. That Is Africa!
[Not a valid template]

‘Verhitte discussie bij het Natronmeer’

Na ons bezoek aan het Serengeti National Park reden we over de enige weg die leidt naar de Ngorongo Krater, langs het Natronmeer. De lokale overheid had besloten een extra zakcentje te verdienen door 50 Dollar te rekenen aan buitenlandse voertuigen voor elk van zijn drie checkpoints. Na een discussie met de bewaker bij de eerste poort parkeerden we onze Landy recht voor de slagboom zodat niemand er meer langs kon. Niet veel later stopte er een lokale bus die eistte dat we de auto verzetten. Wij weigeren. Tijdens de verhitte discussie kwamen veel mensen uit de bus en probeerden ze de auto te duwen (in de versnelling – veel succes!), en probeerde zelfs iemand in te stappen om hem zelf te verzetten. Nadat we zeiden dat we voor het goede doel reizen en gewoon geen geld hebben om elke gemeente te betalen voor het gebruik van hun weg kwam er schot in de zaak. We verzette de auto en een vriendelijke meneer van de Wildlife Conservation loodste ons door alledrie de checkpoints. Een interessante dag in Tanzania!
[Not a valid template]

‘Ngorongoro Krater: dierentuin of natuurwonder?’

We wilden zo vroeg mogelijk in de krater zijn en reden ‘s morgens vroeg door dikke mist op de kraterrand. We reden zo snel mogelijk de weg die ons 600 meter naar beneden bracht naar de kraterbodem. Eenmaal op de bodem was er al een grote groep andere voertuigen die toeristen door de krater reden. In de krater hoef je zelf geen dieren te spotten; je struikelt over de zebras en gnoes, en waar groepen auto’s geparkeerd zijn is iets bijzonders te zien zoals een leeuw of neushoorn. Het voelt een beetje alsof je door de dierentuin rijdt, al is er natuurlijk wel interactie tussen roofdier en prooi en zijn de dieren vrij om de krater in en uit te gaan. Er is wel een opvallende afwezige in de krater: de giraffe is niet in staat om in de krater af te dalen vanwege zijn lange poten en nek. Aan het einde van de middag, nadat we een stuk of 6 rondjes hadden gereden door de krater, en alle dieren gezien hadden behalve de luipaard, reden we er weer uit. Eenmaal op de rand heb je een prachtig uitzicht over de enorme krater.
[Not a valid template]

‘Een stukje tropisch paradijs in Malawi’

Het Malawimeer is 560 kilometer lang en 75 kilometer breed op zijn breedste punt. Het is beroemd om zijn grote diversiteit aan tropische vissen en voelt als een zee; men kan de overkant niet zien en het meer heeft een behoorlijke golfslag, maar heeft geen getijden en is niet zout. Na even zoeken kwamen we uit op een verlaten camping waar we hartelijk werden begroet door Oswell. We werden rondgeleid over de camping die direct aan het strand ligt en waar we onder de bomen konden kamperen. De prijzen op de prijslijst werden zonder afdingen gehalveerd want er waren verder weinig faciliteiten. Het interesseerde ons niets, het meer was prachtig blauw, de lokale vissers vriendelijk en de zon scheen aan de staalblauwe hemel. Het gastenboek bewees hoe verlaten de camping was: de laatste bezoeker was op 30 april vertrokken. Uiteindelijk zijn we 4 dagen gebleven en verlieten dit stukje tropisch paradijs met enige tegenzin.
[Not a valid template]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *