De besneeuwde hellingen van Mount Toubkal

Posted from Imlil, Marrakesh-Tensift-Al Haouz, Morocco.

We toerden enkele dagen rond in Zuid-Marokko langs de kust in de richting van Agadir. Vervolgens namen we de weg landinwaarts recht het Hoge Atlas gebergte in. De uitzichten vanaf die smalle weg zijn adembenemend met bergen om ons heen, vaak meerdere bergruggen achter elkaar in verschillende grijstinten, en de ondergaande zon erachter in een grote oranje gloed. Dit is het dak van Noord-Afrika met veel besneeuwde pieken boven de 3000 en 4000 meter. Na onze overwinning op Mount Kameroen(4095 meter) een aantal weken geleden waren we nu klaar voor een nieuwe uitdaging: Mount Toubkal beklimmen. Toubkal is de hoogste piek in de Atlas, en dus heel Noord-Afrika, met een hoogte van 4167 meter boven zeeniveau. We lazen over de beklimming in onze reisgidsen en het leek mogelijk, in het bijzonder omdat we er in het juiste seizoen waren; volgens de Lonely Planet was het nog niet “ondraaglijk heet” in deze maanden. Dat was het inderdaad zeker niet!

Toen we aankwamen in het dorpje Imlil, het normale startpunt voor het beklimmen van Toubkal, bleek dat er nog veel sneeuw boven op de berg lag. Het had de week ervoor nog zwaar gesneeuwd en enkele mensen waren gedwongen om terug te keren. Daarom hadden we serieus materiaal nodig voor onze beklimming: dikke jassen, speciale wandelschoenen, wandelstokken en zelfs sneeuwijzers. We begonnen de twijfelen of we de top wel zouden halen ondanks onze beperkte ervaring in het alpinisme. Verhalen van een Spaanse alpinist die afgelopen winter de dood vond op de berg deed onze onzekerheid toenemen, maar weerhield ons gelukkig niet.

We ontmoette onze gids Saïd en begonnen vervolgens meteen onze beklimming naar de hut waar we zouden overnachten. De route begon eenvoudig door de laatste dorpen en een bergpas naar een heiligdom. Daar zijn een paar winkeltjes om te eten en drinken, en een grote witte rots heilig voor de Moslims. Zieke mensen worden hier per muilezel heen gebracht om genezen te worden. Het lijkt alsof alle bergen spirituele gevoelens naar boven brengen onder de lokale bevolking. Vanaf daar wordt de beklimming zwaarder en werd de eerste sneeuw zichtbaar. Jeffrey had moeite met zijn gehuurde schoenen, waardoor er zich enorme blaren vormde op zijn hielen, maar wisselde uiteindelijk met Saïd waarna het ietwat beter ging. Na ongeveer vijf uur arriveerden we bij de hut op 3200 meter. Het was een veel groter gebouw dan verwacht met slaapzalen, privé slaapkamers, verwarmde rustruimten en zelfs warme douches. Onze maaltijden zaten bij het verblijf bij dus die avond dineerden we met onze mede-alpinisten, die stuk voor stuk meer ervaring leken te hebben dan wij.

Na een goede nachtrust werden we vroeg wakker om onze uitrusting in orde te brengen, een stevig ontbijt te nuttigen en onze beklimming naar de piek te beginnen. De hut is op sneeuw-niveau dus we liepen direct het witte landschap in met sneeuwijzers onder onze schoenen. Het meeste materiaal was een beetje oud en versleten, waardoor Saïd de sneeuwijzers zo’n 12 keer per persoon moest vastzetten. Om het gebrek aan zuurstof te compenseren verlaagden we ons tempo, maar we leken nog steeds sneller te gaan dan de andere teams. Ondertussen verdubbelde Saïd echter zijn aankomsttijd op de top omdat we “langzaam” waren. Twan had last van de hoogte op het laatste stuk tot de top, maar zette uiteindelijk toch door. Het kostte ons minder dan vier uur om de top te bereiken. Daar werden we beloond met prachtige uitzichten in alle richtingen. De naburige pieken zijn ook heel hoog, sommige boven 4000 meter. Op de top vonden we ook een groep Nederlandse politieagenten die het net voor ons gehaald hadden.

We liepen snel naar beneden naar de hut om daar te rusten, te lunchen en onze bagage te reorganiseren. Spoedig waren we klaar voor de afdaling naar het heiligdom en vervolgens Imlil. We hielden een hoog tempo aan en arriveerden bij de auto kort na zes uur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *