De Choggu Yapalsi Islamitische Basisschool

Posted from Tamale, Northern, Ghana.

Ongeveer zeven jaar geleden heb ik, Twan, geld ingezameld bij familie en vrienden om een school te bouwen in Tamale. Ik was destijds 17 jaar oud en reisde alleen naar het droge, stoffige, Islamitische Noorden van Ghana om daar een verschil te maken in het leven van de kinderen in de arme Yapalsi-wijk van Tamale. In 12 weken heb ik daar toen de Choggu Yapalsi Islamitische Basisschool neergezet met de hulp van lokale ouderen, het gastgezin van Steven en aannemer Hassan.

Nu, zeven jaar later, rijden we weer de stad binnen. Het is onherkenbaar, als een andere wereld. De laatste keer dat ik hier was reed ik rond op een fiets en voelde de stad als een vriendelijk dorp. Nu is het een wirwar van winkeltjes, auto’s, supermarkten, internet cafés en ontwikkelingsorganisaties. In zeven jaar is Tamale veranderd van een dorp in een volwaardige stad, de grootste in Noord-Ghana. Opeens realiseer ik me dat het heel lastig gaat worden om de mensen te vinden die ik hier wil ontmoeten.

We gaan op pad in de Land Rover. Eerst moeten we de juiste wijk zien te vinden. Dat lukt ons snel genoeg, want de wijk ligt ten Noorden van de universiteit. Wat vroeger akkerland was is nu volgebouwd, en wat voorheen ronde omheinde modderhutten waren zijn nu vierkante huizen met golfplaten daken. We spreken iemand aan en vragen naar Steven, de vader van mijn oude gastgezin. Iedereen kent iedereen, dus tien minuten later zit ik bij Steven in zijn nieuwe huis bij te praten. Hij vindt het prachtig, net als ik, om elkaar weer te zien. Hij heeft door de jaren meer dan 20 vrijwilligers in huis gehad, maar is daar ondertussen mee gestopt, wellicht omdat zijn vrouw is overleden. Een foto van de vriendelijke dame die altijd mijn fufu kookte hangt triomfantelijk tussen de Ajax-vlaggetjes op de muur. Steven ziet er precies hetzelfde uit maar was mentaal een stuk ouder geworden.

Steven gaf ons aanwijzingen om bij de school te komen, dus we rijden nu door de stoffige straten en krijgen steeds aanwijzingen van verschillende mensen. Een paar minuten later stoppen we voor een paar huizen – hier moet het ergens zijn. Twee lokale jongens lopen met ons mee. We lopen tussen de huizen naar de school en ik zie het gebouw opeens: hetzelfde golfplaten dak, de stenen ramen met gaten en het bord “Choggu Yapalsi Islamic Primary School”. Alle hel barst los. Honderden kinderen zwermen uit de klaslokalen bij het zien van twee blanken, en worden gek bij het zien van de fotocamera. We proberen met de docenten te praten, één kent zelfs mijn naam nog! De ouderen worden opgetrommeld. Handen worden geschud met mannen in lange gewaden en typische Moslim-hoedjes. Het is chaos. Na alle formaliteiten geven ze aan een formeel welkom te willen organiseren. Dat is prima, dus we spreken af dat ik overmorgen terugkom.

We lopen het schoolplein af, doof van het geschreeuw en nog enigszins in schok van de hoeveelheid mensen die er opeens waren. We gaan op zoek naar Hassan, en vinden hem snel genoeg bij het nieuwe gastenverblijf van KidzActive, de organisatie waar hij mee werkt. We mogen bij hem thuis slapen, krijgen ‘s avonds heerlijk eten en gooien zijn hele planning overhoop. De volgende dag gaan we met Hassan naar een winkel om schoolspullen te kopen. We krijgen een doos vol voor een goede prijs. We gaan ook naar de souvenir markt om eindelijk eens wat mooie souvenirs te kopen, en eten bij Sparkles – destijds dé plaats voor vrijwilligers. Het is allemaal hipper en moderner, maar nog steeds dé plaats in Tamale voor vrijwilligers.

Het is 10 uur en dus de hoogste tijd om naar de school te gaan. We zijn al echten Afrikanen en dus iets te laat. We rijden met de Land Rover het schoolplein op en opnieuw bestormen hordes kinderen ons. Ze willen pennen en ballonnen, maar bovenal op de foto met hun Koran. De ouderen, docenten, ouders en andere gasten wachten geduldig onder een afdak. Na het schudden van handen beginnen de speeches. De Imam, schooldirecteur en enkele andere belangrijke mensen speechen in Dagbani terwijl Hassan zeer nauwkeurig vertaald. Jeffrey houdt zich afzijdig waardoor hij foto’s kan nemen, tot ergernis van enkele ouders. Na de eerste ronde speeches pakken Hassan en ik de doos met schoolspullen en pakken hem uit op tafel. Alles wat uit de doos komt wordt hardop genoemd door een strenge dame: pennen, potloden, schoolkrijt, schriften, gummen, puntenslijpers etc. Uiteindelijk staat de tafel vol en volgt er een applaus. De kinderen zingen een mooi lied onder leiding van een docente. Als bedankje krijgen de kinderen nog wat ballen gesponsord door De Koning Adviesgroep en ballonnen. Ik had het al verwacht: er breken vechtpartijen uit om de ballen waarbij zelfs de docente de controle over de kinderen volledig verliest. Uiteindelijk komen de kinderen weer tot rust, bedanken we iedereen nogmaals, maken nog wat foto’s en vertrekken weer. Een vermoeiende en interessante dag, en het is nog niet eens middag!

Eén reactie op De Choggu Yapalsi Islamitische Basisschool

  1. Pingback: Nomaden journalisten in Afrika | The Africa Expedition

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *