Angola deel 2 – Van tropische storm naar zonnig strand

angola2

Posted from Huila, Angola.

De eerste nacht kamperen we in het bos. Af en toe loopt er een koe het kamp in, we hebben een goede maaltijd na een lange dag en onze beide ouders bellen om te vragen hoe het ging. De volgende ochtend gaan we vroeg de weg op richting Lubango, één van de grote steden in Angola. Zodra we over de heuvels rond de stad reden zagen we dat de stad in een deken van regen gehuld was, en toen we de stad in reden bleek het een kleine tropische storm te zijn die straten van de stad in rivieren veranderden en het leven in de stad effectief tot stilstand bracht. De stad zelf was niet heel interessant, er was eigenlijk maar één toeristische attractie: Christo del Rei. Het enorme beeld van Jezus torent boven de stad op een heuvel. Het gebouw waarop het beeld is gebouwd kan beklommen worden via een set nauwe trappen. Vanaf daar is het uitzicht over de stad nog spectaculairder.

[Not a valid template]

We reden Lubango uit en bezochten de graven van de Dorstland voortrekkers; een groep avontuurlijke zielen die vanuit Zuid-Afrika via Namibië naar Zuid-Angola trokken. Velen overleefden de tocht niet. Vervolgens reden we door Laba Pass, een bergpas die 1000 meter lager eindigt dan hij begint. Het lijkt enigszins op de Nijlvallei in Ethiopië, al is de weg wel iets beter.

We bezochten ook Namibe, een stad die veel op Havana lijkt: brede straten, Zuid-Europese invloed in architectuur, een kleurrijk straatbeeld en vriendelijke mensen. Van daar reden we langs de kust over een nieuw geasfalteerde weg in noordelijke richting. Halverwege de route naar Benguela verandert de weg in een gravelpad. De Chinezen zijn echter druk bezig om de weg te asfalteren, dus spoedig zal de verbinding met Benguela compleet zijn.

We vonden een kleine baai op de kaart: de baai van Binga. In Tracks4Africa stonden er twee kampeerplaatsen op het strand, en het was maar 15 kilometer van de hoofdweg. Die 15 kilometer bleken over een uitdagend off-road pad te lopen door heuvels met steile stijgingen en afdalingen. Bovenop de heuvel heb je een prachtig uitzicht over de oceaan, de witte zandstranden en steile kliffen rond de baai. Plotseling is daar een slagboom over de weg met twee grote sloten. Enige tijd later komt er een lokale jongen die ons vertelt dat we een vergunning nodig hebben om hier te kamperen. We proberen te discussiëren, het niet te begrijpen en uiteindelijk doet hij de poort open in ruil voor wat cola. We rijden naar beneden, verlagen onze bandenspanning tot één BAR om op het losse zand te kunnen rijden en rijden naar de andere kant van de baai om daar kamp op te slaan. Later komt de chief van het hele kleine dorp en vertelt ons dat we een vergunning nodig hebben van een generaal in Luanda, en dat kost $50 per dag. Uiteindelijk geven we hem $20 om te kamperen op dit prachtige strand. We vissen, zwemmen en relaxen tot de volgende dag.

[Not a valid template]

Angola deel 1 – Het lastige deel is binnen komen

angola1

Posted from Oshikango, Cunene, Angola.

We kwamen Angola binnen via de belangrijkste grenspost met Namibië: Santa Clara. De Namibische kant van de grens was chaotisch. Verschillende mensen waarschuwden ons om goed op de auto te letten en op te passen met de jonge grensbewoners die wat geld probeerden te verdienen. Ik vul de documenten in op de motorkap van de auto terwijl Twan in de rij staat, en vervolgens wisselen we plaatsen en laten we onze paspoorten stempelen. De grensbeambten zijn strikt deze keer, en een Zuid-Europees uitziende kerel adviseert ons om maar één paspoort per keer door de gleuf in het loket te geven. We waren Namibië al een paar keer in en uit gegaan, maar deze keer was het op één of andere manier serieuzer. Na een snelle stempel van douane konden we naar de Angolese kant. We staan in de rij achter de kerel die ons zojuist adviseerde. Zijn naam is Carlos zegt hij, en hij komt zojuist terug van vakantie in Namibië en Zambia met zijn vrouw en twee dochters. Hij spreekt Portugees en helpt ons zonder problemen door immigratie, en regelt vervolgens iemand om ons ook door douane te krijgen. Angola erkent het carnet de passage dat we voor de auto hebben niet, en daarom hebben we een tijdelijke import vergunning nodig. Hij gaat aan het werk terwijl wij in de hete auto wachten. Ondertussen leent Carlos, iemand die we net ontmoet hebben, ons $140 aan Kwanza uit het niets en zegt dat we hem maar moeten komen bezoeken in Benguela. Hij geeft ons z’n kaartje en rijdt weg. Zo’n twee uur later heeft de regelaar een vergunning weten te bemachtigen en helpt hij ons door de laatste checks. Hij gaat met ons mee naar het eerste tankstation waar we onze bijna lege tanks vullen met diesel van maar $0,40 en kopen we een SIM kaart. Uiteindelijk kost het ons minder dan drie uur om de meest beruchte, lastige grens van Afrika over te steken. We rijden Santa Clara uit over een slechte weg, zo slecht dat het vooral gaten zijn met wat asfalt zo nu en dan ertussen. We kunnen amper geloven dat we het gehaald hebben: Angola!

Namibië: het land van befaamde schoonheid

Namibia

Posted from Windhoek, Khomas, Namibia.

Veel mensen hebben ons verteld over hoe fantastisch Namibië is; hoe de Namib woestijn een prachtige plek is om te ontdekken in een 4×4, hoe mooi de Brandberg is in het licht van de ondergaande zon, hoe doordrenkt de stad Windhoek is van Duitse architectuur en planning, en hoe ruw de Skeleton Coast is met zijn scheepswrakken en walvisskeletten. Ze logen niet, het is één van de mooiste landen die we bezocht hebben. We zagen de prachtige rotstekeningen van Twyfelfontein, wildkampeerden in eindeloze leegte van de Namib woestijn, reden op de stranden van de Skeleton Coast, wandelde door de hitte van de Fish River Canyon, bezochten de Brandberg en vele andere hoogtepunten. Het is een eenvoudig land om door te reizen en mensen zijn heel vriendelijk. De foto’s van Twan spreken voor zichzelf.

[Not a valid template]

We hadden verwacht om de visums voor Angola, Congo-Kinshasa en Congo-Brazzaville in Windhoek aan te kunnen vragen. Dat klopte echter alleen voor de laatste twee landen, want het antwoord van de Angolezen op de vraag of we hier een visum aan konden vragen was, en ik citeer: “f*ck off”. Dat betekende dat we 2.000 kilometer naar Zambia moesten rijden om daar het visum aan te vragen. Gelukkig was de vrouw bij de Angolese ambassade in Lusaka vriendelijker en hadden we binnen enkele dagen het hele dure ($200 per persoon) visum. We kregen wel twee weken in plaats van de gebruikelijke vijf dagen, wat ons in staat stelt meer van het land te zien. We probeerden ook het visum voor Congo-Kinshasa aan te vragen in Lusaka, maar die wilde ons in eerste instantie geen aanvraag laten doen omdat we geen burgers van Zambia zijn. Uiteindelijk wilde ze wel een aanvraag doen, maar gaven ze ons geen garanties. Het zou allemaal te lang duren, dus we reden de 2.000 kilometer terug naar Windhoek, waardoor we nu drie keer de lengte van de Caprivistrook hebben gereden. In Windhoek hebben we beide Congos met goed resutaat aan kunnen vragen.

De dag dat twee blanken naar mijn dorp kwamen

Chief Mulele

Posted from Livune, Western, Zambia.

Hallo, mijn naam is Chief William Muelele. Ik ben 91 jaar oud en woon in het zuidwesten van Zambia, dichtbij de Caprivistrook. Ik ben chief van een klein dorpje van veehouders en boeren. Er wonen ongeveer 50 mensen in mijn dorp, waarvan de meesten familie zijn. We hebben één groep koeien vlakbij de Caprivi, één vlakbij de rivier en één in een grasveld vlakbij. Vorig jaar kwam er een ziekte van de kant van Chiefe Kuyana’s dorp en veel van onze dieren stierven. We verbouwen ook maïs, en aangezien het regenseizoen is begonnen zijn we nu de velden aan het ploegen met twee ossen. Ik kan niet goed meer lopen, maar soms ga ik nog wel naar het veld.

[Not a valid template]

Vandaag reed er een auto mijn dorp in met twee blanke buitenlanders. Ze vroegen één van mijn kleinzoons of ze hier konden slapen. Hij bracht ze naar mij, en ik bood ze een stoel aan en vroeg ze wat ze hier kwamen doen. Ze vertelden me dat ze op weg zijn naar Lusaka, de hoofdstad van mijn land, om een visum voor Angola te krijgen. Ik ben nog nooit in Angola geweest maar ze zeggen dat het vlakbij is. Lusaka heb ik vaak bezocht. Al mijn kinderen hebben hun scholing afgerond; sommigen werken op grote boerderijen, sommigen als zusters in het ziekenhuis en één is ingenieur in Lusaka. De twee blanken waren al acht maanden onderweg in hun auto met een tent op het dak. Hun reis herinnerde me aan een reis die ik ondernam toen ik hun leeftijd was. In 1944 ging ik met de trein naar Dar es Salaam in Tanzania, en vervolgens naar Caïro in Egypte, waar ik vocht voor Hilter. Ik werkte als hospik, daarom herkende ik de fles Dettol die de buitenlanders gebruikten om hun afwas te doen. Hilter verloor echter, en ik ging terug naar huis. Later kwamen de Britten en vocht ik ook voor hen, daarom heb ik twee medailles: één van Duitsland en één van de Britten. Ik heb ook nog mijn Duitse uniform, nog steeds schoon en kreukvrij, die ik draag als ik reis. Als ik mijn medailles op mijn jasje doe valt de politie me niet lastig omdat ze weten dat ik grote offers heb gebracht voor mijn land. Ik ken ook nog alle woorden van het Britse volkslied ‘God save the King’.

Ik bood de buitenlanders een kampeerplaats onder de grote boom naast mijn huis, waar ze hun tent, stoelen en tafel opzetten. Het was bijna een huis die oranje auto. Ik vroeg mijn kleinzoons om brandhout te halen, en ondertussen maakten ze sterke koffie met heel veel suiker voor mij. Later die avond speelden ze muziek met mijn kleinzoons en praatten ze met mij en de anderen die een beetje Engels spreken. Ze kookten op het kampvuur in een grote zwarte pot, en gaven mij ook een bord eten. Het was erg pittig maar heel lekker. Ze gaven de kinderen ook een bord eten om te delen. Vervolgens zegende ik hen en hun reis omdat ik Jezus Christus heb gevonden.

De volgende ochtend namen ze foto’s van mij en mijn familie, en bedankten ze ons met cadeaus. Ze zeiden dat ze misschien terug zouden komen onderweg terug van Lusaka. Ik zegende hen nogmaals en we zeiden gedag.

Prettige kerstdagen & een gelukkig nieuwjaar!

Christmas

Posted from Windhoek, Khomas, Namibia.

We willen iedereen prettige kerstdagen en een heel gelukkig 2013 wensen vanuit zonnig Namibië. Tevens willen we iedereen hartelijk bedanken voor alle steun die we afgelopen jaar ontvangen hebben, in het bijzonder van vrienden en familie. We zijn ondertussen begonnen aan onze terugreis langs de uitdagende westkust van Afrika. We hopen in de lente weer terug in Nederland te zijn.

Nederlands: Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar
Arabisch: I’D Miilad Said ous Sana Saida
Dagbani: Ni ti Burunya Chou & Mi ti yuun
Afrikaans: Geseende Kerfees en ‘n gelukkige nuwe jaar
Xhosa: Siniqwenelela Ikrisimesi EmnandI Nonyaka Omtsha Ozele Iintsikelelo Namathamsanqa
Zulu: Sinifesela Ukhisimusi Omuhle Nonyaka Omusha Onempumelelo
Frans: Joyeux Noël et Bonne Année!
Swahili: ºKrismas Njema Na Heri Za Mwaka Mpyaº
Egyptisch: Colo sana wintom tiebeen
Engels: Merry Christmas & Happy New Year
Somali: ciid wanaagsan iyo sanad cusub oo fiican.
Eritrees: Rehus-Beal-Ledeat

Budget reizen zorgt voor betere verhalen

wildcamping

Elke overlander heeft z’n eigen stijl van reizen; sommigen reizen in geairconditionde luxe van lodge naar lodge en eten elke avond biefstuk in een restaurant; anderen fietsen de wereld rond, slapen waar dat kan en eten wat goedkoop is. Wij zitten waarschijnlijk dichter bij de laatste groep. We slapen bijna altijd in de daktent omdat het vaak de meest comfortabele optie is. Zelfs als we bij mensen thuis uitgenodigd worden om daar de nacht door te brengen zetten we meestal toch de daktent op in de tuin. Ons budget is gemiddeld €5 per dag om te slapen en €5 per dag om te eten voor ons samen, wat over het algemeen voldoende is. Het is echter reizen op een klein budget, zelfs door Afrika. Dat betekent dat we bijna altijd zelf koken en het meeste voedsel langs de weg kopen. Slapen is soms wat lastiger; één nacht op een camping kan ons twee of drie dagen budget kosten, zeker in toeristische gebieden. We wild kamperen ongeveer 17 procent van de tijd, en verblijven 36 procent van de tijd bij mensen thuis. Bij iemand thuis verblijven varieert van een luxe villa van een expat in een hoofdstad, tot een hut in de woestijn, of zelfs het vers geploegde veld van een boer. Dat betekent dat we meer dan de helft van de tijd gratis verblijven, en dat is onze vuistregel geworden. De rest van de tijd verblijven we op campings, in hotels, op parkeerplaatsen van hotels en op boten. Twan houdt onze overnachtingen meticuleus bij; het resultaat kan je vinden in onderstaande grafiek.

Graph

Financiële zaken terzijde, reizen op een klein budget zorgt dat je moedig en avontuurlijk bent. Veel mensen luisteren vol verbazing naar onze verhalen in het huis van compleet vreemden, in de woestijn met bedoeïenen of gewoon in de natuur. Ons advies voor overlanders is om meer uit te geven aan het uitrusten van je voertuig en leuke activiteiten, en minder aan overnachtingen en voedsel. Budget reizen zorgt gewoon voor betere verhalen…

Hoogtepunten van de lange reis naar het Zuiden deel 3 – Zambia tot Zuid-Afrika

South Africa

Het kostte ons vijf maanden en 25.000 kilometer om Zuid-Afrika te bereiken. We reden door soms moeilijk terrein, hadden wat tegenslag en ontmoetten veel interessante mensen. In deze driedelige serie nemen we je mee langs een aantal hoogtepunten van die lange reis naar het Zuiden. Ondertussen bereiden wij ons voor op ‘de lange reis naar het Noorden’ langs de westkust van Afrika.

‘Geen water, verlaten, niet verblijven’

We wildkampeerden hoofdzakelijk in Zambia, al gingen we soms wel naar “campings”. Eén van die campings stond in de GPS als “geen water, verlaten, niet verblijven.” Dat klonk perfect! We reden over een stoffig gravelpad tussen droog doornbos tot er een zware, roestige slagboom schuin over de weg lag. Met de ondergaande zon achter ons was het als de eerste scène uit een horrorfilm. We reden het camp op en een schriel ventje kwam naar ons toe lopen. Het eerste dat hij zei nadat we gevraagd hadden of we hier konden kamperen was: “we hebben hier geen water.” We hadden water getankt bij de vorige stop, dus we hadden een ruime 80L water aan boord. Geen probleem dus. We vroegen hem om wat brandhout, belden een mede-reiziger dat het een perfecte plek was en zetten het kamp op. We maakten een groot vuur, speelden muziek het grote, droge Zambiaanse bos en keken naar een grote baobab boom in het flikkerende licht van het vuur.

‘Westwaarts door de Caprivistrook’

Ik stapte het grenskantoor tussen Zambia en Namibië binnen met twee paspoorten terwijl Twan op de Landy lette. Nadat ik twee formulieren ingevuld heb geef ik eerst Twan’s paspoort, welke zonder problemen een stempel krijgt. Twan en ik, als twee grote, blonde, blanke jongens, lijken nogal op elkaar voor elke Afrikaan. Vervolgens geef ik mijn eigen paspoort. Na een lange pauze kijkt de stevige, vriendelijke maar strenge, zwarte dame mij aan en vraagt waar deze persoon is. Ik antwoord simpelweg: “Dat ben ik, dat is mijn paspoort.” Ze kijkt een aantal keer naar de paspoortfoto en mijn gezicht, wijst dan naar Twan’s paspoort in mijn hand en zegt: “…en… waar is die persoon?” Ik glimlach en leg uit dat hij bij de auto wacht omdat het achterdeurslot kapot is. Ze gelooft me, maar wil hem toch even zien. Ondertussen probeert ze het respect van haar collega’s te herstellen door te zeggen dat ik twee formulieren heb ingevuld en getekend, en dat dat heel erg fout is. Uiteindelijk lachen we er allemaal hartelijk om, wensen we ze een fijne dag en zeggen gedag.
[Not a valid template]
Die middag zijn we op zoek naar een slaapplek, en komen een bordje “bum hill camp” tegen. Op het bordje zit een handgeschreven briefje van een andere reiziger; er stond dat het kamp verlaten was, hoe jammer dat wel niet was omdat er veel wild zit, maar dat ze op zoek gaan naar een andere plek. Het briefje was duidelijk bedoelt voor vrienden die achter hen reden, en was vrij oud. We waren verbaasd dat ze niet verbleven hadden op dit gratis en duidelijk fantastische kamp! Het heeft platformen in de bomen van waar je uitkijkt over het bos en de rivier, er ligt overal olifantenpoep, zitten nijlpaarden in de rivier en, wellicht het mooiste van alles, er is helemaal niemand! We besloten alles voor het avondeten, inclusief braai (barbecue), het platform op te dragen. Het platform is gebouwd rond een boom, is meer dan drie meter hoog, en compleet met rottende trap. Kort na het eten hoorde we takken breken, en vervolgens marcheerde een hele olifantenfamilie het bos uit. De kleintjes waren aan het spelen, en de matriarch leidde de groep naar het water voor een verkoelend drankje en bad in de schemering. Ze bleven, ook nadat het donker was, om ons heen lopen. Die avond toen we in onze tent lagen, hoorde we de nijlpaarden zichzelf uit het koude water tillen en grazen op de kant niet ver van de Land Rover. Dat zijn de momenten dat je de veiligheid van de daktent het meest waardeert…

‘Okavango Delta, Checkpoints & Zuid-Afrika in Zicht’

Vervolgens reden we naar Maun, een stad waar de Zuid-Afrikaanse invloed al goed zichtbaar is; biltong en Windhoek bier zijn hier alweer overal te koop. Dus we sloegen wat bier en vlees in en reden verder op zoek naar een slaapplaats. Net buiten Maun kwamen we een typisch Botswaans fenomeen: een mond en klauwzeer checkpoint. Hier vroegen ze of we vlees bij ons hadden. Aangezien we ons eerste stukje goed vlees van de slager in maanden net gekocht hadden, antwoordde we beiden in koor “nee”. Gelukkig geloofden ze ons. Echter, elk quarantaine gebied moet ook een in- en uitgang hebben aan de andere kant. Een paar uur later, net voor het donker, reden we dat checkpoint in. Voordat ze konden vragen of we iets bij ons hadden zeiden we dat we echt een slaapplaats nodig hadden voor vannacht omdat het te ver was naar de volgende stad en we niet in het donker wilden rijden. Ze vergaten direct naar het vlees te vragen en zeiden dat we wel konden slapen in een klein veldje naast het checkpoint. Hier aten we ons vlees en dronken bier bij een kampvuurtje tussen de koeien en koeienvlaai.

‘Halverwege: Zuid-Afrika!’

Vijf maanden na ons vertrek uit Nederland hebben we Zuid-Afrika bereikt, halverwege onze reis. Hier zullen we 4-5 weken met onze ouders rondtrekken voordat we aan onze terugreis beginnen langs de westkust van Afrika. Daar zullen onze avonturen avontuurlijker worden, het wildkamperen wilder en onze mechanische problemen nog problematischer. De landen zullen veranderen van overwegend vriendelijk en open, naar gesloten en soms onuitnodigend. We zullen nog verder van de gebaande paden gaan. Hou de website in de gaten voor wat komen gaat!
[Not a valid template]

Hoogtepunten van de lange reis naar het Zuiden deel 2 – Lake Nasser tot Lake Malawi

Lake Turkana

Het kostte ons vijf maanden en 25.000 kilometer om Zuid-Afrika te bereiken. We reden door soms moeilijk terrein, hadden wat tegenslag en ontmoetten veel interessante mensen. In deze driedelige serie nemen we je mee langs een aantal hoogtepunten van die lange reis naar het Zuiden. Ondertussen bereiden wij ons voor op ‘de lange reis naar het Noorden’ langs de westkust van Afrika.

‘Ethiopië: land aan het infuus’

Ethiopië is met gemak het mooiste land waar we tot nu toe doorheen gereisd zijn: de prachtige bergen, het overweldigende groen en de typische Afrikaanse hutten. Het land verandert vrijwel direct op de grens tussen Soedan en Ethiopië; de Ethiopisch-Orthodoxe kerk neemt het over van de fundamentalistische Islam, dorre sahel verandert in groen bos en stenen huizen worden houten hutten. We waren nog geen uur de grens over en het begon te stortregenen. Zelfs de temperatuur veranderde in enkele honderden kilometers van een zinderende 50 naar een aangename 25 graden Celsius. We zijn hier niet langer in Noord-Afrika, we zijn nu in Oost-Afrika, het gebied wat je je voorstelt als je aan Afrika denkt.
[Not a valid template]
Het eerste dat opvalt na enige interactie met de lokale bevolking is het verschil met de sobere, terughoudende Soedanese cultuur. Ethiopiërs klampen aan, bewaren geen afstand, zijn niet subtiel in het vragen naar giften en zien je meer als wandelende portemonnee dan medemens. De reden is wellicht de stroom Westerse ontwikkelingshulp van organisaties als US AID en het World Food Programme. Een onophoudelijke stroom zakken rijst overspoelt al decennia de markt. Het land bezit een enorme hoeveelheid vruchtbare landbouwgrond, en heeft een hoeveelheid regen (geconcentreerd in een regenseizoen) waar Europese boeren alleen maar van kunnen dromen. Toch blijft de landbouw improductief, mede omdat de voedselhulp gewoon wordt verkocht en daardoor voedselprijzen omlaag drijft. Ethiopië ligt al 50 jaar aan een infuus van ontwikkelingshulp dat de economie lam legt; het Westen heeft Ethiopiërs geleerd om te wachten en hun hand op te houden.

‘Naar het einde van de wereld en terug’

Normaal tijdens het overlanden wordt de weg geblokkeerd door veiligheidsproblemen (bijv. oorlogen, civiele onrust of terrorisme) of bureaucratische obstakels, in weinig gevallen is er sprake van een natuurlijke barrière. Desalniettemin, in dit geval werd onze route van Ethiopië naar Kenia langs het Turkanameer geplaagd door dat laatste. De alternatieve route van Moyale naar Marsabit wordt vaker gebruikt maar bestaat uit een zeer slechte weg, van het type wasbord, over een lengte van zo’n 400 kilometer. Het is een lastige route om te volbrengen zonder serieuze schade aan je schokdempers of de rest van je voertuig te doen. Bovendien, de route langs het Turkanameer is zo afgelegen en vol natuurschoon dat we er amper over na hoefden te denken.
[Not a valid template]

‘Van Kenia naar Oeganda via Murchison Falls en Mount Elgon’

Sinds Nairobi zijn we richting het Westen van Kenia vertrokken en na het oversteken van de beroemde Mara rivier; bekend van de spectaculaire oversteek van honderdduizenden gnoes en zebra zijn we naar Mount Elgon nationaal park gegaan. Een zeer mooi park waar we onder andere de Elephant Caves hebben bezocht; dit zijn zeer interessante grotten waar de olifanten ‘s nachts zout komen likken, als je via de steile paden uiteindelijk bij de ingang aan komt is het bijna niet voor te stellen dat olifanten dezelfde klim kunnen maken. Tijdens het bezoek in het park hebben we ook één van de pieken van Mount Elgon beklommen. Dat was een vrij zware klim waar we niet helemaal op voorbereid waren. Uiteindelijk was het een zeer aparte ervaring om in de mist en door de hagel een berg in Afrika te beklimmen.
[Not a valid template]

‘Afrikaanse oplossingen voor Afrikaanse problemen’

Veel vrijwilligers, mensen die voor non-profit organisaties werken en anderen met goede intenties komen naar Afrika met hun oplossing voor de problemen in Afrika, wat die ook mogen zijn. Echter, wat wij tijdens onze reis hebben gezien is dat Afrikanen vaak het beste zijn in het identificeren van hun problemen en het vinden van effectieve oplossingen om zichzelf en hun gemeenschap te helpen. Eén van die mensen is Maximillian Emmanuel Madoro uit Nyamuswa in Tanzania. Hij begon zijn organisatie, de Zinduka Savings & Credit Cooperative Society, met een visie en twee kleine donaties. Nu, enkele jaren later, leent hij geld aan vrouwen in het gebied om een onderneming te beginnen, een bestaande activiteit uit te breiden of hun levensstandaard op een duurzame manier te verbeteren. Hij heeft dit kleine microfinanciering instituut gecombineerd met twee andere pilaren.
[Not a valid template]

‘This Is Africa: Serengeti, Land Rovers en grenzeloze gastvrijheid’

Kort nadat we het park uitgereden waren stopte we voor de lunch. Voor de eerste keer tijdens onze reis bakten we pannekoeken, terwijl een steeds grotere groep traditioneel gekleede Masaai nieuwsgiering om ons heen verzamelde. Na de lunch startte we de auto en brak direct de multiriem, dus we besloten om rustig terug naar de poort te rijden en daar het probleem op te lossen. Het probleem bleek al snel complexer te zijn dan we dachten, dus we werden naar de monteurs verwezen die het wagenpark onderhouden van het beroemde en exclusieve Klein’s Camp, dat aan de Serengeti grenst. Na een warm welkom door managers Tawanda, Markus en Steph, gingen de monteurs spoedig aan de slag. Ze waren helaas niet in staat om het probleem dezelfde dag nog te verhelpen, dus we moesten een nacht blijven. Na een heerlijke maaltijd werd ons een kamer aangeboden, wat zonder te overdrijven één van de mooiste plaatsen was waar ik ooit heb overnacht. […] Dus, This Is Africa, je komt in de problemen maar er zijn altijd mensen die je zullen helpen en verwelkomen met grenzeloze gastvrijheid. In Afrika gaat niets zoals je het plant, maar zolang je geduldig, open dn creatief bent komt altijd alles goed. That Is Africa!
[Not a valid template]

‘Verhitte discussie bij het Natronmeer’

Na ons bezoek aan het Serengeti National Park reden we over de enige weg die leidt naar de Ngorongo Krater, langs het Natronmeer. De lokale overheid had besloten een extra zakcentje te verdienen door 50 Dollar te rekenen aan buitenlandse voertuigen voor elk van zijn drie checkpoints. Na een discussie met de bewaker bij de eerste poort parkeerden we onze Landy recht voor de slagboom zodat niemand er meer langs kon. Niet veel later stopte er een lokale bus die eistte dat we de auto verzetten. Wij weigeren. Tijdens de verhitte discussie kwamen veel mensen uit de bus en probeerden ze de auto te duwen (in de versnelling – veel succes!), en probeerde zelfs iemand in te stappen om hem zelf te verzetten. Nadat we zeiden dat we voor het goede doel reizen en gewoon geen geld hebben om elke gemeente te betalen voor het gebruik van hun weg kwam er schot in de zaak. We verzette de auto en een vriendelijke meneer van de Wildlife Conservation loodste ons door alledrie de checkpoints. Een interessante dag in Tanzania!
[Not a valid template]

‘Ngorongoro Krater: dierentuin of natuurwonder?’

We wilden zo vroeg mogelijk in de krater zijn en reden ‘s morgens vroeg door dikke mist op de kraterrand. We reden zo snel mogelijk de weg die ons 600 meter naar beneden bracht naar de kraterbodem. Eenmaal op de bodem was er al een grote groep andere voertuigen die toeristen door de krater reden. In de krater hoef je zelf geen dieren te spotten; je struikelt over de zebras en gnoes, en waar groepen auto’s geparkeerd zijn is iets bijzonders te zien zoals een leeuw of neushoorn. Het voelt een beetje alsof je door de dierentuin rijdt, al is er natuurlijk wel interactie tussen roofdier en prooi en zijn de dieren vrij om de krater in en uit te gaan. Er is wel een opvallende afwezige in de krater: de giraffe is niet in staat om in de krater af te dalen vanwege zijn lange poten en nek. Aan het einde van de middag, nadat we een stuk of 6 rondjes hadden gereden door de krater, en alle dieren gezien hadden behalve de luipaard, reden we er weer uit. Eenmaal op de rand heb je een prachtig uitzicht over de enorme krater.
[Not a valid template]

‘Een stukje tropisch paradijs in Malawi’

Het Malawimeer is 560 kilometer lang en 75 kilometer breed op zijn breedste punt. Het is beroemd om zijn grote diversiteit aan tropische vissen en voelt als een zee; men kan de overkant niet zien en het meer heeft een behoorlijke golfslag, maar heeft geen getijden en is niet zout. Na even zoeken kwamen we uit op een verlaten camping waar we hartelijk werden begroet door Oswell. We werden rondgeleid over de camping die direct aan het strand ligt en waar we onder de bomen konden kamperen. De prijzen op de prijslijst werden zonder afdingen gehalveerd want er waren verder weinig faciliteiten. Het interesseerde ons niets, het meer was prachtig blauw, de lokale vissers vriendelijk en de zon scheen aan de staalblauwe hemel. Het gastenboek bewees hoe verlaten de camping was: de laatste bezoeker was op 30 april vertrokken. Uiteindelijk zijn we 4 dagen gebleven en verlieten dit stukje tropisch paradijs met enige tegenzin.
[Not a valid template]

Hoogtepunten van de lange reis naar het Zuiden deel 1 – Europa tot Egypte

desert

Het kostte ons vijf maanden en 25.000 kilometer om Zuid-Afrika te bereiken. We reden door soms moeilijk terrein, hadden wat tegenslag en ontmoetten veel interessante mensen. In deze driedelige serie nemen we je mee langs een aantal hoogtepunten van die lange reis naar het Zuiden. Ondertussen bereiden wij ons voor op ‘de lange reis naar het Noorden’ langs de westkust van Afrika.

‘Het begin van onze reis’

Na ruim anderhalf jaar voorbereiden zijn we dan zondag 22 april toch vertrokken. We verwachtte een klein, familiair afscheid, en waren dan ook verrast dat zoveel mensen de reis naar Twan’s thuishaven Sint Odiliënberg hadden gemaakt. Onze beiden families waren er, inclusief enkele zelden geziene verre verwanten, wat vrienden en het dispuut waar wij beiden toe behoren was ook in grote getale aanwezig. Twan’s moeder Gerry had een buffet verzorgd die alle aanwezigen een heerlijke brunch verschaften. Nadat het dispuutslied was gezongen, twee keer zelfs om het publiek tevreden te stellen, en een laatste afscheid van onze ouders en broers, reden we weg richting het zuiden. Men realiseert zich echter niet direct dat het vertrek realiteit geworden is, in plaats van één van de vele dromen over deze memorabele gebeurtenis; iets dat zoveel gewicht en implicatie met zich meebrengt duurt enkele dagen om te bezinken.

‘Afrika in zicht’

Op onze laatste dag op Sicilië reden we naar de westelijke punt van het eiland om onze ferry te halen. Terwijl we bezig waren met het vinden van het juiste vertrekpunt, kreeg Twan een telefoontje. De lieftallige dame aan de andere kant van de lijn informeerde ons dat de ferry enkele uren later zou vertrekken en, wellicht belangrijker dan dat, uit Palermo in plaats van Trapani. Dus we reden de 100km naar Palermo, checkten in bij de vriendelijke en geïnteresseerde officieren en ambtenaren, spendeerden enkele uren in het centrum van de stad en keken het tweede deel van The Godfather in de auto totdat het schip er was en we erop konden. Het schip was spoedig gevuld met talloze lichamen op de vloer, op stoelen en andere ietwat comfortabele posities met veel kleden en slaapzakken. Ondanks verboden in zowel Arabisch als Italiaans (formeel spreek ik geen van beiden) gingen we toch naar het onderste dek om daar redelijk comfortabel te slapen in onze auto. Het enige dat niet comfortabel te noemen was aan de hele ervaring was het diep penetrerende geluid van de dieselmotoren.

De volgende ochtend liepen we, redelijk uitgeslapen, naar het bovenste dek, om er vervolgens weer bijna afgeblazen te worden door de hevige wind. Echter, ondanks de snijdende, bijna pijnlijke, wind konden we onze bestemming aan de horizon zien: de bergen van Tunesië, Afrika!

‘Libië met post-oorlogs syndroom’

De volgende ochtend stonden we vroeg op en reden de weg af naar de Libische grens. Onderweg kwamen we langs een enorm VN vluchtelingenkamp die ons stevig herinnerende aan de situatie die we in reden. […] De milities aan de grens schudde onze handen, vroegen waar we vandaan kwamen en waar we heen gingen (“transit to Egypt”) deed het overal prima ondanks de zakelijke visums).

Zodra we Libië binnen waren begon het toeteren, zwaaien en verwelkomen. Iedereen was blij ons te zien. Wij waren ook bijzonder blij om een tankstation met diesel (hier noemen ze het “NAFTA”) te vinden enerzijds omdat we niet veel meer hadden, en wellicht belangrijker om de ongelofelijk lage prijs van €0,10 per liter te bevestigen! De gastvriendelijkheid was onuitputtelijk; als men op zoek is naar de weg naar een hotel wordt men niet zomaar de juiste kant op gestuurd, of zelfs instructies gegeven, in plaats daarvan maar onder escort gereden naar het hotel, zelfs als het aan de andere kant van de stad ligt. Bij veel checkpoints werd ons ook “hulp” aangeboden, al hebben we die nooit nodig gehad. Er zijn veel checkpoints, maar je kan vrijwel altijd gewoon doorrijden en er is nooit een rij. Ik denk dat als we gevraagd hadden of ze ons in escort naar de volgende stad zouden rijden, dat ze dat geen probleem hadden gevonden. Wellicht hadden ze zelfs één van de vele tanks gebruikt die we langs de weg hebben zien staan. […] De artillerie zoals je die ook op het nieuws zien (achter op de pick-ups) staat bijna bij elk checkpoint, klaar om het nieuwe, vrije Libië te verdedigen.
[Not a valid template]

‘Duitse Militaire begraafplaats van El Alamein’

We reden El Alamein in en zagen bijna direct een Duitse begraafplaats uit de Tweede Wereldoorlog. Ons bewust van de historische significantie van deze plaats (de tweede slag waar de geallieerden wonnen, de eerste was de Slag om Engeland). We besloten te stoppen en de plaats te bezoeken. Toen we aan kwamen rijden werden we begroet door Moniem, die ons vrijwel direct uitnodigde om te kamperen op het land van zijn familie waar de begraafplaats ook op ligt. Al snel besloten we gebruik te maken van zijn gastvrijheid en twee dagen te blijven.
[Not a valid template]

‘Hij zonder plan slaapt in de woestijn’

Typisch voor het reizen zonder plan lag de volgende kans alweer om de hoek; we werden ingehaald door een man, traditioneel gekleed in een lang wit gewaad, en rijdende in de meest gebruikte auto van Noord-Afrika: de Toyota pick-up. […] Abrupt schoot de auto van de weg af de woestijn in, met geweldige snelheid over wat amper een pad was. Een moment van twijfel volgende, gevolgd door een gevoel van avontuur. Spoedig zagen we nog een andere auto aan de horizon. Wat volgende was een welkom met Egyptische thee (hele sterke thee met zoveel suiker als het water kan oplossen) met zes mannen uit Salloum (geen van allen sprak Engels) die de plek gebruikten om even te ontsnappen aan hun vrouw aan het einde van de dag. Een kampvuur van struiken werd gemaakt, er werd muziek gespeeld, gezongen, foto’s werden bekeken en filmpjes werden gespeeld (soms gruwelijk van het slachten van schapen en gevechten in naburig Libië). Ze leken ons meteen te mogen, en na een uurtje boden ze zelfs aan om te blijven eten. Een fantastische avond volgde in de woestijn met grote insecten, een alsmaar groeiend kampvuur en uitwisseling van cultuur. We keken naar de sterren en ik zag er meer dan ik ooit gezien heb. Rond middernacht klapten we onze tenten open en gingen we slapen. Een avond om nooit te vergeten.

‘Een stukje paradijs in Giza’

Als je de heuvel onder de piramides op rijdt wordt je gestopt door “toeristenpolitie” (het soort dat je een rit op een kameel wil verkopen). Zelfs als je niet wilt stoppen zal je dat moeten, want ze springen voor je auto en je zal er één dood moeten rijden om er direct door te komen. Nadat de nep-politie met onze ruitenwissers van de Landy af hadden gekregen en we ons een weg de heuvel op hadden gebaand werden we gecheckt door de echte politie en betaalden we de drie pond (€0,45) om met de Land Rover het terrein op te mogen. Het zou zeker geen overdrijving zijn om te zeggen dat ik makkelijk het dubbele had betaald, aangezien het enkele fantastische foto’s als resultaat had. Het bezoek zelf was enigszins teleurstellend aangezien het zwart zag van de toeristen en mensen die zooi proberen te verkopen aan toeristen.
[Not a valid template]

‘Wachten op de boot naar Sudan’

We zijn in Aswan aan het wachten op de ferry naar Sudan. De weg die naar Wadi Halfa leidt is jaren geleden gesloten door de Egyptenaren, waardoor er effectief een eind kwam aan de eerste trans-Afrika snelweg, ook wel bekend als de Cairo-Cape Town Highway. De vrachtboot waarop de auto’s getransporteerd worden was enkele dagen geleden al vertrokken, waardoor we moesten wachten. Om de immense kosten van het charteren van de boot te verdelen moesten we wachten op andere overlanders. Het wachten was ontspannend in de schaduw van het enorme Nubische huis van de familie Adam. We parkeerden onze auto in de voortuin, zetten onze tent op en binnen enkele dagen voelde het als thuis.
[Not a valid template]

Expeditie kleding

expedition clothing

Posted from Cape Town, Western Cape, South Africa.

De juiste kleding dragen in moeilijke omstandigheden is belangrijk. Kleding moet betrouwbaar en duurzaam zijn, en de functie vervullen waarvoor het ontworpen is, zoals het verschaffen van warmte op een koude avond in de woestijn, je koel houden in de zinderende hitte of snel drogen in natte omstandigheden. We kozen vijf leveranciers van expeditie kleding, en die bedrijven worden hieronder kort uiteen gezet.

Courteney Boots

Stevige, betrouwbare schoenen zijn erg belangrijk in de Afrikaanse wildernis. De schoenen moeten doornen tot wel 3cm lang kunnen weerstaan, heet zand buiten houden, je voeten beschermen tegen ruwe objecten en water buiten houden. De Courteney Safari Boots presteerden uitstekend in de afgelopen zes maanden, en we zijn zeker dat ze de rest van de expeditie ook zullen overleven. We dragen ook vaak Teva sandalen en hebben onlangs geïnvesteerd in een paar Crocs.

Ga naar Courtney’s website…

Triple Aught Design

Dit Amerikaanse bedrijf ontwerpt kleding voor mensen die serieus zijn over het buitenleven. Hun missie is om legendarische producten te maken door het combineren van innovatie, klassieke ontwerpen en moderne technologie. Ze stuurde ons hun Amphibious Cargo broek en het Overland Long Sleeve shirt. Beide zijn erg comfortabel, voeren vocht weg van de huid en drogen erg snel. Ze stuurde ons ook twee stevige rugzakken.

Ga naar de website van Triple Aught Design…

Buitenmens.nl

Sommige mensen denken dat Afrika altijd warm en zonnig is. Het mag dan vaak zonnig zijn, maar dat betekent niet dat het ook altijd warm is. De vroege ochtenden, avonden en nachten kunnen erg koud zijn, dus warme kleding is essentieel. Buitenmens.nl leverde ons warme broeken en truien die jagers en andere buitenmensen dragen in het koude, natte Europese weer.

Ga naar buitenmens.nl…

Outdoorbrands.nl voor Icebreaker t-shirts & sokken

Deze webwinkel leverde ons wat sokken en t-shirts. De sokken zijn kort met verstevigde hiel, wat perfect is als je schoenen aan wilt onder een korte broek. De t-shirts zijn van Icebreaker en gemaakt van merino wol, wat bijna geen transpiratiegeur vast houdt en zeer comfortabel is.

Ga naar Outdoorbrands.nl…

Eye-wear zonnebrillen

Ondanks dat je maar zelden een Afrikaan een zonnebril ziet dragen moet je je ogen wel beschermen van de Afrikaanse zon, en in het bijzonder de UV straling. Eye-wear leverde ons Nike zonnebrillen met twee sets lenzen; ideaal in alle omstandigheden. We dragen ook vaak Polaroid zonnebrillen omdat de gepolariseerde lenzen reflectie van het wegdek wegnemen.

Ga naar Eye-Wear.nl…

[Not a valid template]