Noord-Afrika

De besneeuwde hellingen van Mount Toubkal

Posted from Imlil, Marrakesh-Tensift-Al Haouz, Morocco.

We toerden enkele dagen rond in Zuid-Marokko langs de kust in de richting van Agadir. Vervolgens namen we de weg landinwaarts recht het Hoge Atlas gebergte in. De uitzichten vanaf die smalle weg zijn adembenemend met bergen om ons heen, vaak meerdere bergruggen achter elkaar in verschillende grijstinten, en de ondergaande zon erachter in een grote oranje gloed. Dit is het dak van Noord-Afrika met veel besneeuwde pieken boven de 3000 en 4000 meter. Na onze overwinning op Mount Kameroen(4095 meter) een aantal weken geleden waren we nu klaar voor een nieuwe uitdaging: Mount Toubkal beklimmen. Toubkal is de hoogste piek in de Atlas, en dus heel Noord-Afrika, met een hoogte van 4167 meter boven zeeniveau. We lazen over de beklimming in onze reisgidsen en het leek mogelijk, in het bijzonder omdat we er in het juiste seizoen waren; volgens de Lonely Planet was het nog niet “ondraaglijk heet” in deze maanden. Dat was het inderdaad zeker niet!

Toen we aankwamen in het dorpje Imlil, het normale startpunt voor het beklimmen van Toubkal, bleek dat er nog veel sneeuw boven op de berg lag. Het had de week ervoor nog zwaar gesneeuwd en enkele mensen waren gedwongen om terug te keren. Daarom hadden we serieus materiaal nodig voor onze beklimming: dikke jassen, speciale wandelschoenen, wandelstokken en zelfs sneeuwijzers. We begonnen de twijfelen of we de top wel zouden halen ondanks onze beperkte ervaring in het alpinisme. Verhalen van een Spaanse alpinist die afgelopen winter de dood vond op de berg deed onze onzekerheid toenemen, maar weerhield ons gelukkig niet.

We ontmoette onze gids Saïd en begonnen vervolgens meteen onze beklimming naar de hut waar we zouden overnachten. De route begon eenvoudig door de laatste dorpen en een bergpas naar een heiligdom. Daar zijn een paar winkeltjes om te eten en drinken, en een grote witte rots heilig voor de Moslims. Zieke mensen worden hier per muilezel heen gebracht om genezen te worden. Het lijkt alsof alle bergen spirituele gevoelens naar boven brengen onder de lokale bevolking. Vanaf daar wordt de beklimming zwaarder en werd de eerste sneeuw zichtbaar. Jeffrey had moeite met zijn gehuurde schoenen, waardoor er zich enorme blaren vormde op zijn hielen, maar wisselde uiteindelijk met Saïd waarna het ietwat beter ging. Na ongeveer vijf uur arriveerden we bij de hut op 3200 meter. Het was een veel groter gebouw dan verwacht met slaapzalen, privé slaapkamers, verwarmde rustruimten en zelfs warme douches. Onze maaltijden zaten bij het verblijf bij dus die avond dineerden we met onze mede-alpinisten, die stuk voor stuk meer ervaring leken te hebben dan wij.

Na een goede nachtrust werden we vroeg wakker om onze uitrusting in orde te brengen, een stevig ontbijt te nuttigen en onze beklimming naar de piek te beginnen. De hut is op sneeuw-niveau dus we liepen direct het witte landschap in met sneeuwijzers onder onze schoenen. Het meeste materiaal was een beetje oud en versleten, waardoor Saïd de sneeuwijzers zo’n 12 keer per persoon moest vastzetten. Om het gebrek aan zuurstof te compenseren verlaagden we ons tempo, maar we leken nog steeds sneller te gaan dan de andere teams. Ondertussen verdubbelde Saïd echter zijn aankomsttijd op de top omdat we “langzaam” waren. Twan had last van de hoogte op het laatste stuk tot de top, maar zette uiteindelijk toch door. Het kostte ons minder dan vier uur om de top te bereiken. Daar werden we beloond met prachtige uitzichten in alle richtingen. De naburige pieken zijn ook heel hoog, sommige boven 4000 meter. Op de top vonden we ook een groep Nederlandse politieagenten die het net voor ons gehaald hadden.

We liepen snel naar beneden naar de hut om daar te rusten, te lunchen en onze bagage te reorganiseren. Spoedig waren we klaar voor de afdaling naar het heiligdom en vervolgens Imlil. We hielden een hoog tempo aan en arriveerden bij de auto kort na zes uur.

Datum van thuiskomst: 28 april

Posted from Tiznit, Souss-Massa-Draa, Morocco.

Ons avontuur zit er bijna op. Op dit moment zitten we in Marokko om nog even te genieten van het Afrikaans continent voordat we op 20 april de ferry naar Europa pakken. Twee dagen later kan de champagne open want dan vieren we dat we één jaar onderweg zijn. We zullen aankomen op de Molenweg in Sint Odiliënberg (Limburg nabij Roermond) op 28 april om 15.00 uur. Iedereen is van harte welkom! Stuur ons wel even een e-mailtje als je wilt komen.

Westelijke Sahara of toch gewoon Marokko?

Posted from Cape Bojador, Laâyoune-Boujdour-Sakia El Hamra, Western Sahara.

“Waar ben je nu? In welk land?”, vraagt de bediende bij het tankstation midden in de woestijn tussen Dakhla en Boujdour. Een strikvraag met twee antwoorden, maar één juist antwoord. Ik kijk hem aan en denk even na. Hij ziet er een beetje onverzorgd uit, ongeschoren maar zijn ogen zijn fier – vast geen geheime politie. Alle agenten hier zijn glad geschoren met een perfect getrimde snor. “Sahara Occidental”, antwoord ik. Hij schudt enthousiast mijn hand en draaft door over hoe zijn taal, cultuur en historie anders zijn dan die van Marokko. Echter, de vlag aan de overkant van de straat suggereert een ander antwoord; de vlag is diep rood met de groene Marokkaanse ster. Er hangen hier veel vlaggen – teveel zelfs voor Afrika. Na enkele lange, saaie dagen in Mauritanië ben ik nu in het stukje omstreden land tussen Mauritanië, Algerije en Marokko – de Westelijke Sahara (of in het Frans: “Sahara Occidental”). Tussen 1884 en 1975 was het een Spaanse kolonie onder de naam ’Spaanse Sahara’. Nadat de Spanjaarden vertrokken werd het gebied ingelijfd door Marokko, die het nu als hun zuidelijke provincies zien. Echter, in 1976 verklaarden de onafhankelijkheidsbeweging Polisario, met hulp van Algerije, het gebied onafhankelijk onder de naam ’Arabische Democratische Republiek Sahara’. Zelfs het Internationaal Gerechtshof in Den Haag stelde hen in het gelijk, maar ondanks de internationale steun in het vroege jaren van het conflict waren handelsbetrekkingen met Marokko op den duur toch belangrijker, waardoor de Polisario in de kou bleef staan. Tegenwoordig controleren ze nog maar een zesde van de voormalige Spaanse Sahara, welke door een aarde wal wordt gescheiden van de rest van het land, aangelegd op orders van de voormalige Marokkaanse Koning Hassan II.

We reden in drie lange dagen door het land, of als je wilt, we bleven drie extra dagen in Marokko. De weg is lang, meestal saai en omgeven door, je raadt het al, de Sahara. Dat betekent veel zand en rotsen met af en toe een uitzicht over de Atlantische Oceaan uit het linkerraam. Toen we door de Oostelijke Sahara reden in Egypte en Soedan was het bloedheet met temperaturen tot wel 54 graden in de auto. Deze keer was het overdag koel en ’s nachts ijskoud. Temperaturen zakten tot niet ver van het vriespunt met een ijzige wind. Tijdens die drie lange dagen reden we overdag tot net voor zonsondergang en zochten dan een plek om te kamperen. Vervolgens zochten we snel de bescherming van de tent voor warmte. Als niets anders in dit land Marokkaans was, dan was het eten dat zeker wel, met heerlijke tajine, borden vol kleurrijke salade en goed vlees. Voor 30 Dirham (3 euro) krijg je meer dan je op kan.

Budget reizen zorgt voor betere verhalen

wildcamping

Elke overlander heeft z’n eigen stijl van reizen; sommigen reizen in geairconditionde luxe van lodge naar lodge en eten elke avond biefstuk in een restaurant; anderen fietsen de wereld rond, slapen waar dat kan en eten wat goedkoop is. Wij zitten waarschijnlijk dichter bij de laatste groep. We slapen bijna altijd in de daktent omdat het vaak de meest comfortabele optie is. Zelfs als we bij mensen thuis uitgenodigd worden om daar de nacht door te brengen zetten we meestal toch de daktent op in de tuin. Ons budget is gemiddeld €5 per dag om te slapen en €5 per dag om te eten voor ons samen, wat over het algemeen voldoende is. Het is echter reizen op een klein budget, zelfs door Afrika. Dat betekent dat we bijna altijd zelf koken en het meeste voedsel langs de weg kopen. Slapen is soms wat lastiger; één nacht op een camping kan ons twee of drie dagen budget kosten, zeker in toeristische gebieden. We wild kamperen ongeveer 17 procent van de tijd, en verblijven 36 procent van de tijd bij mensen thuis. Bij iemand thuis verblijven varieert van een luxe villa van een expat in een hoofdstad, tot een hut in de woestijn, of zelfs het vers geploegde veld van een boer. Dat betekent dat we meer dan de helft van de tijd gratis verblijven, en dat is onze vuistregel geworden. De rest van de tijd verblijven we op campings, in hotels, op parkeerplaatsen van hotels en op boten. Twan houdt onze overnachtingen meticuleus bij; het resultaat kan je vinden in onderstaande grafiek.

Graph

Financiële zaken terzijde, reizen op een klein budget zorgt dat je moedig en avontuurlijk bent. Veel mensen luisteren vol verbazing naar onze verhalen in het huis van compleet vreemden, in de woestijn met bedoeïenen of gewoon in de natuur. Ons advies voor overlanders is om meer uit te geven aan het uitrusten van je voertuig en leuke activiteiten, en minder aan overnachtingen en voedsel. Budget reizen zorgt gewoon voor betere verhalen…

Hoogtepunten van de lange reis naar het Zuiden deel 1 – Europa tot Egypte

desert

Het kostte ons vijf maanden en 25.000 kilometer om Zuid-Afrika te bereiken. We reden door soms moeilijk terrein, hadden wat tegenslag en ontmoetten veel interessante mensen. In deze driedelige serie nemen we je mee langs een aantal hoogtepunten van die lange reis naar het Zuiden. Ondertussen bereiden wij ons voor op ‘de lange reis naar het Noorden’ langs de westkust van Afrika.

‘Het begin van onze reis’

Na ruim anderhalf jaar voorbereiden zijn we dan zondag 22 april toch vertrokken. We verwachtte een klein, familiair afscheid, en waren dan ook verrast dat zoveel mensen de reis naar Twan’s thuishaven Sint Odiliënberg hadden gemaakt. Onze beiden families waren er, inclusief enkele zelden geziene verre verwanten, wat vrienden en het dispuut waar wij beiden toe behoren was ook in grote getale aanwezig. Twan’s moeder Gerry had een buffet verzorgd die alle aanwezigen een heerlijke brunch verschaften. Nadat het dispuutslied was gezongen, twee keer zelfs om het publiek tevreden te stellen, en een laatste afscheid van onze ouders en broers, reden we weg richting het zuiden. Men realiseert zich echter niet direct dat het vertrek realiteit geworden is, in plaats van één van de vele dromen over deze memorabele gebeurtenis; iets dat zoveel gewicht en implicatie met zich meebrengt duurt enkele dagen om te bezinken.

‘Afrika in zicht’

Op onze laatste dag op Sicilië reden we naar de westelijke punt van het eiland om onze ferry te halen. Terwijl we bezig waren met het vinden van het juiste vertrekpunt, kreeg Twan een telefoontje. De lieftallige dame aan de andere kant van de lijn informeerde ons dat de ferry enkele uren later zou vertrekken en, wellicht belangrijker dan dat, uit Palermo in plaats van Trapani. Dus we reden de 100km naar Palermo, checkten in bij de vriendelijke en geïnteresseerde officieren en ambtenaren, spendeerden enkele uren in het centrum van de stad en keken het tweede deel van The Godfather in de auto totdat het schip er was en we erop konden. Het schip was spoedig gevuld met talloze lichamen op de vloer, op stoelen en andere ietwat comfortabele posities met veel kleden en slaapzakken. Ondanks verboden in zowel Arabisch als Italiaans (formeel spreek ik geen van beiden) gingen we toch naar het onderste dek om daar redelijk comfortabel te slapen in onze auto. Het enige dat niet comfortabel te noemen was aan de hele ervaring was het diep penetrerende geluid van de dieselmotoren.

De volgende ochtend liepen we, redelijk uitgeslapen, naar het bovenste dek, om er vervolgens weer bijna afgeblazen te worden door de hevige wind. Echter, ondanks de snijdende, bijna pijnlijke, wind konden we onze bestemming aan de horizon zien: de bergen van Tunesië, Afrika!

‘Libië met post-oorlogs syndroom’

De volgende ochtend stonden we vroeg op en reden de weg af naar de Libische grens. Onderweg kwamen we langs een enorm VN vluchtelingenkamp die ons stevig herinnerende aan de situatie die we in reden. […] De milities aan de grens schudde onze handen, vroegen waar we vandaan kwamen en waar we heen gingen (“transit to Egypt”) deed het overal prima ondanks de zakelijke visums).

Zodra we Libië binnen waren begon het toeteren, zwaaien en verwelkomen. Iedereen was blij ons te zien. Wij waren ook bijzonder blij om een tankstation met diesel (hier noemen ze het “NAFTA”) te vinden enerzijds omdat we niet veel meer hadden, en wellicht belangrijker om de ongelofelijk lage prijs van €0,10 per liter te bevestigen! De gastvriendelijkheid was onuitputtelijk; als men op zoek is naar de weg naar een hotel wordt men niet zomaar de juiste kant op gestuurd, of zelfs instructies gegeven, in plaats daarvan maar onder escort gereden naar het hotel, zelfs als het aan de andere kant van de stad ligt. Bij veel checkpoints werd ons ook “hulp” aangeboden, al hebben we die nooit nodig gehad. Er zijn veel checkpoints, maar je kan vrijwel altijd gewoon doorrijden en er is nooit een rij. Ik denk dat als we gevraagd hadden of ze ons in escort naar de volgende stad zouden rijden, dat ze dat geen probleem hadden gevonden. Wellicht hadden ze zelfs één van de vele tanks gebruikt die we langs de weg hebben zien staan. […] De artillerie zoals je die ook op het nieuws zien (achter op de pick-ups) staat bijna bij elk checkpoint, klaar om het nieuwe, vrije Libië te verdedigen.

‘Duitse Militaire begraafplaats van El Alamein’

We reden El Alamein in en zagen bijna direct een Duitse begraafplaats uit de Tweede Wereldoorlog. Ons bewust van de historische significantie van deze plaats (de tweede slag waar de geallieerden wonnen, de eerste was de Slag om Engeland). We besloten te stoppen en de plaats te bezoeken. Toen we aan kwamen rijden werden we begroet door Moniem, die ons vrijwel direct uitnodigde om te kamperen op het land van zijn familie waar de begraafplaats ook op ligt. Al snel besloten we gebruik te maken van zijn gastvrijheid en twee dagen te blijven.

‘Hij zonder plan slaapt in de woestijn’

Typisch voor het reizen zonder plan lag de volgende kans alweer om de hoek; we werden ingehaald door een man, traditioneel gekleed in een lang wit gewaad, en rijdende in de meest gebruikte auto van Noord-Afrika: de Toyota pick-up. […] Abrupt schoot de auto van de weg af de woestijn in, met geweldige snelheid over wat amper een pad was. Een moment van twijfel volgende, gevolgd door een gevoel van avontuur. Spoedig zagen we nog een andere auto aan de horizon. Wat volgende was een welkom met Egyptische thee (hele sterke thee met zoveel suiker als het water kan oplossen) met zes mannen uit Salloum (geen van allen sprak Engels) die de plek gebruikten om even te ontsnappen aan hun vrouw aan het einde van de dag. Een kampvuur van struiken werd gemaakt, er werd muziek gespeeld, gezongen, foto’s werden bekeken en filmpjes werden gespeeld (soms gruwelijk van het slachten van schapen en gevechten in naburig Libië). Ze leken ons meteen te mogen, en na een uurtje boden ze zelfs aan om te blijven eten. Een fantastische avond volgde in de woestijn met grote insecten, een alsmaar groeiend kampvuur en uitwisseling van cultuur. We keken naar de sterren en ik zag er meer dan ik ooit gezien heb. Rond middernacht klapten we onze tenten open en gingen we slapen. Een avond om nooit te vergeten.

‘Een stukje paradijs in Giza’

Als je de heuvel onder de piramides op rijdt wordt je gestopt door “toeristenpolitie” (het soort dat je een rit op een kameel wil verkopen). Zelfs als je niet wilt stoppen zal je dat moeten, want ze springen voor je auto en je zal er één dood moeten rijden om er direct door te komen. Nadat de nep-politie met onze ruitenwissers van de Landy af hadden gekregen en we ons een weg de heuvel op hadden gebaand werden we gecheckt door de echte politie en betaalden we de drie pond (€0,45) om met de Land Rover het terrein op te mogen. Het zou zeker geen overdrijving zijn om te zeggen dat ik makkelijk het dubbele had betaald, aangezien het enkele fantastische foto’s als resultaat had. Het bezoek zelf was enigszins teleurstellend aangezien het zwart zag van de toeristen en mensen die zooi proberen te verkopen aan toeristen.

‘Wachten op de boot naar Sudan’

We zijn in Aswan aan het wachten op de ferry naar Sudan. De weg die naar Wadi Halfa leidt is jaren geleden gesloten door de Egyptenaren, waardoor er effectief een eind kwam aan de eerste trans-Afrika snelweg, ook wel bekend als de Cairo-Cape Town Highway. De vrachtboot waarop de auto’s getransporteerd worden was enkele dagen geleden al vertrokken, waardoor we moesten wachten. Om de immense kosten van het charteren van de boot te verdelen moesten we wachten op andere overlanders. Het wachten was ontspannend in de schaduw van het enorme Nubische huis van de familie Adam. We parkeerden onze auto in de voortuin, zetten onze tent op en binnen enkele dagen voelde het als thuis.

Wachten op de boot naar Sudan

aswan ferry

Posted from Aswan, Aswan, Egypt.

Onze tijd bij de Nubiërs aan de westelijke oever van de Nijl is bijna ten einde. De Nubiërs zijn een interessant volk: ze hebben de opkomende Islam lang tegen weten te houden, hebben een sterke culturele identiteit en velen moesten verhuizen bij de ontwikkeling van Lake Nasser. Ze hebben hun Christelijke achternamen behouden, maar zijn langzaam bekeerd tot een milde vorm van Islam en hebben ook Moslim voornamen gekregen. Hun visie op religie is er één die ik nog nooit ben tegen gekomen: open, alles-accepterend, vol kennis en, tot een bepaald niveau, universeel voor alle theïsten. Lees meer »

Een stukje paradijs in Giza

giza pyramids

Posted from Cairo, Cairo Governorate, Egypt.

We reden Cairo in op een vrijdag, wat betekent dat vrijwel alles is gesloten. We zijn hoofdzakelijk in deze enorme stad, met meer inwoners dan Nederland, om onze visas voor Sudan en Ethiopië te regelen, maar aangezien dat vandaag onmogelijk was besloten we eerst het verplichte bezoek aan de Grote Piramide van Giza uit de weg te krijgen. Lees meer »

Hij zonder plan slaapt in de woestijn

Bedouin

Posted from Matrouh, Egypt.

We maken goede voortgang oostwaarts door Noord-Afrika richting Cairo, vanwaar we naar het zuiden gaan. Libië bleek een aangename verrassing vol met warme, gastvrije mensen die blij waren ons te zien. We waren dan ook enigszins bang dat Egypte een koude douche zou worden vol mensen die alleen wat “bakshees” (fooi/geld) willen verdienen aan de voorbijgaande toeristen. Alhoewel dat zeker het geval is op touristische plaatsen, is de rest van Egypte (voor zover we het gezien hebben) heel vriendelijk. Lees meer »

Libië met post-oorlogs syndroom

libya

Posted from Tubruq, Al Butnan, Libya.

We arriveerden in het grensstadje Ben Guerdane laat in de middag op 4 mei. We hadden al enkele dagen door Tunesië gereisd, en genoten van de cultuur, gastvrijheid en diversiteit aan landschappen. We hebben een Ksar (berber dorp) bezocht, bezochten het Romeinse colosseum bij El Jem en hebben veel vriendelijke mensen ontmoet onderweg. Ben Guardane is een typische grensstad: veel mensen die met geld wapperen om te wisselen, dure buitenlandse auto’s en een beetje vies & chaotisch. We zagen een internetcafé en besloten te stoppen om de actuele situatie in Libië te checken. De eigenaar sprak Engels en wees ons de weg naar de bank, het hotel en de andere essentiële stops. Toen onze vrienden Joris & Merel van expanding-horizons.eu aankwamen zaten we in ieder geval al relaxt een boek te lezen en iets te drinken. Lees meer »

Afrika in zicht

tunisia

Posted from Sfax, Tunisia.

We zijn nu bijna een week onderweg en het gaat goed; de auto presteert uitstekend, en we maken goede voortgang op onze reis door Europa richting Noord-Afrika. We zijn ondertussen in het uiterste puntje van Zuid-Italië in Villa San Giovanni, en nemen de ferry naar de stad Messina op Sicilië. De ferry nemen hier lijkt nog het meest op je trein halen; ze vertrekken elk uur, en de passagiers worden zo snel mogelijk met veel handgebaren het schip op geleid. Op de trap naar het dek wordt een stereotype bevestigd; Italianen, en in het bijzonder Sicilianen, zijn, gemiddeld, oud. Deze bevestiging komt van de twee dozijn oudere dames die, velen voorover gebogen en op slippers, langzaam de lange trap naar boven beklimmen. Italië lijkt verdeeld in een ruraal gedeelte, waar dit beeld van een vergrijsde bevolking wordt bevestigd, en een stedelijk gedeelte, gedomineerd door mannen in strak gesneden kostuums en in donkere Audi’s. Lees meer »