Zuid & Centraal Afrika

Back to Africa Fever

africa

Posted from Pretoria, Gauteng, South Africa.

Afrika is moeilijk om af te schudden. Het is nu 10 maanden geleden dat we terug kwamen van onze reis rond Afrika, en we zijn beiden terug op het continent. In de tussentijd is Jeffrey permanent verhuisd naar Zuid-Afrika om zijn nieuwe bedrijf te starten en dichter bij zijn vriendin Zelmarie te zijn. Twan studeert ondertussen weer voor zijn Master, maar besloot om een korte pauze te nemen en Zuid-Afrika opnieuw te bezoeken. Dus, morgen is het The Africa Expedition Team weer terug in Afrika!

Visums, visums, visums

Posted from Eindhoven, North Brabant, The Netherlands.

Terwijl visums voor landen langs de oostkust van Afrika relatief eenvoudig zijn, kan de westkust een absolute nachtmerrie worden. We hebben een lijst gemaakt met visum-informatie, met name waar we welk visum gekregen hebben, de kosten, benodigde documenten en de duur van aanvraag. Download het bestand hier. Hierbij nog vier waardevolle tips voor het aanvragen van visums:

  1. Zaken veranderen, dus check altijd alles van tevoren!
  2. Je hebt normaal altijd paspoortkopieën nodig en enkele pasfoto’s (bij voorkeur met witte achtergrond).
  3. Veel ambassades weigeren je te helpen omdat je geen inwoner bent van het land waar je je bevindt; probeer ze te overtuigen om je toch te helpen, haal een brief bij je eigen ambassade met verzoek om medewerking of probeer met de ambassadeur te spreken.
  4. Probeer het visum voor een land al te hebben voordat je het land inreist dat direct voor dat land ligt – de visumkosten liggen daar vaak hoger omdat het dichtbij ligt, er veel zakenmensen heen reizen en je simpelweg geen keuze meer hebt.

Veel succes voor jullie allen! Jullie zullen het nodig hebben…

Vliegen in de jungle

Posted from Franceville, Haut-Ogooue, Gabon.

De weg van Congo naar Gabon is erg ruig. Enorme vrachtwagens bouwen een weg die de twee landen moet verbinden, maar terwijl ze dat doen creeëren ze diepen geulen in het zand. Diep genoeg om het differentieel van de Land Rover een nieuwe geul te laten graven tussen de twee bestaande geulen, en regelmatig tractie te verliezen omdat de wielen de grond bijna niet meer raken. Van de grens reden we naar Franceville, waar we Flavie zouden ontmoeten. Flavie woont zo’n 45 kilometer buiten Franceville op een suikerriet plantage als onderzoekster. We kregen een toer van de plantage: de eindeloze rijen suikerriet, de zware machines die ze gebruiken om te oogsten, de vliegtuigen die ze gebruiken voor het verspreiden van chemicaliën en de kleine stad die de arbeiders van de plantage huisvest. De volgende dag werden we uitgenodigd om mee te gaan vissen nabij Franceville met enkele vrienden. Het was een gezellige dag, en we hebben zelfs nog wat vis gevangen door te vliegvissen. Dan zijn die vliegen toch nog ergens goed voor.

[Not a valid template]

Een dag later lieten we Franceville en de plantage achter ons en baanden ons een weg door de dichte jungle van het binnenland. Op een gravelweg nabij Lopé viel de plug van het achter-differentieel in het differentieel waardoor de achterwielen compleet blokkeerden en we met piepende banden tot stilstand kwamen. Met af en toe een langsrazende vrachtwagen, die hopelijk onze waarschuwingsdriehoek heeft gezien, gingen we aan het werk om de beschermkap te verwijderen en de restanten van de vermalen plug te verwijderen. Terwijl we werken in de brandende zon in de vochtige jungle verzamelen zich miljoenen vliegjes op onze gezichten, benen en alle andere onbedekte lichaamsdelen om zich tegoed te doen aan het zweet. Zelfs de lokale bevolking leek langzaam gek te worden van het gekriebel. Nadat we snel het differentieel weer in elkaar gezet hadden gingen we weer verder, en vonden een permanente oplossing in het plaatsje Lopé. Niet veel verder gingen we voor de derde keer op onze reis de evenaar over. Via Oyem reden we vervolgens door naar Kameroen.

Het Brazza leven

Posted from Brazzaville, Brazzaville, Congo.

Het leven in Brazzaville is langzaam. Iedereen gaat overdag rustig z’n gang, maar ‘s avonds komt de stad tot leven in een mix van zingen, eten, praten, drinken en dansen. Wij verbleven bij Chantal en Florence, twee leraressen op de Lycée Français (Franse school) die we gevonden hadden via CouchSurfing. Overdag waren we druk met het repareren van de Land Rover en het aanvragen van de visums voor Nigeria, Gabon, Kameroen en Ghana; en ‘s avonds gingen we mee naar clubs met Primus bier, voedsel dat twee uur duurt, fantastische muziek en goed gezelschap.

Elke overlander die door Brazzaville komt stopt bij Hotel Hippocampe. Olivier leidt dit luxe hotel en restaurant in het hart van Brazza, en is zo aardig om overlanders een gratis kampeerplaats te bieden. Zijn gastenboek is z’n gewicht in goud waard want het staat vol met waardevolle informatie. We waren dus niet echt verbaasd toen we er Jos aantroffen, een Nederlander die met zijn Volkswagen Kever langs de westkust van Afrika naar het zuiden rijdt. Er zijn niet veel overlanders in West-Afrika, in tegenstelling tot de oostkust waar grote groepen avontuurlijke Europeanen reizen in auto’s en op motoren. Na een paar dagen in Brazzaville zijn we klaar om naar Gabon te gaan.

[Not a valid template]

Over de Congo

Posted from Luozi, Bas Congo, Democratic Republic of the Congo.

We hebben een alternatief gevonden voor de ferry van Kinshasa naar Brazzaville: ongeveer 150 kilometer voor Kinshasa, zo’n 10 kilometer voor Kimpese, ligt een weg die in noordelijke richting loopt richting het dorpje Luozi. De weg begint als een redelijke gravelweg die leidt naar een kleine ferry over de legendarische Congo rivier. Deze ferry, in tegenstelling tot het alternatief in Kinshasa van $600-800, kostte ons maar $15 zonder te onderhandelen. Terwijl we wachtten op de ferry vulden we de auto met diesel uit jerrycans (uit Angola), totdat we ontdekten dat de tank behoorlijk lekte. De kinderen van het dorp verzamelde snel elke container die ze konden vinden en vingen de diesel op. Al snel waren er enkele halve liter flesjes gevuld, die de slimme kinderen vervolgens aan ons terug probeerden te verkopen. De diesel was ondertussen te verontreinigd voor onze motor, maar elke lokale vrachtwagen zou het gerust van ze kopen. We namen de laatste overtocht van de dag, dus we kwamen pas vrij laat aan de overkant van de rivier in Luozi aan. Er is een Katholieke missie waar we die nacht overnachtte. De volgende dag begon het serieuze deel van de route, want de weg veranderde in een uitdagend offroad-pad die niet in combinatie met regenval geprobeerd moet worden. Er waren wat grensformaliteiten in Luozi, Boko en enkele andere plaatsen. Af en toe was er een verzoek om een steekpenning, maar het was eigenlijk vrij eenvoudig. Het meest uitdagende was wellicht nog om de dronken grensbeambten het casino uit te krijgen en voor ons de poort open te laten maken. Op de grens tussen de Democratische Republiek Congo (Congo-Kinshasa) en de Republiek Congo (Congo-Brazzaville) staat een imposant groot betonnen blok die de scheiding tussen de voormalig Belgische en Franse koloniën markeert. We brachten de nacht door in Boko en de volgende dag reden we door naar Brazzaville.

[Not a valid template]

Bonjour Congo Democratique

congo

Posted from Kinshasa, Kinshasa, Democratic Republic of the Congo.

Er werd ons geadviseerd om een kleine Luvo grensovergang te gebruiken om de Democratische Republiek Congo (of: DRC, Congo-Kinshasa of Congo Democratique) in te gaan in plaats van de grote corrupte Matadi. En inderdaad, de grensovergang ging vrij gemakkelijk. De Angolese kant duurde even met checkpoints van de politie, het leger, immigratie, militaire politie, douane en gewoon verveelde soldaten. Ze wilden alles van ons weten, van ons gewicht tot de namen van onze ouders, en alles werd netjes genoteerd in het registratieboek. Het aantal boeken met onze namen erin is al lang ontelbaar, en ik vraag me soms af wat er met deze boeken gebeurd. In Europa komt mijn naam natuurlijk ook in duizenden computersystemen voor, maar daar kan je hem tenminste terugvinden. In deze wirwar van fout geschreven Europese namen in onleesbaar handschrift lijkt een zinloze oefening.

Aan de DRC zijde van de grens werden we vriendelijk begroet door een groep mensen in allemaal een ander uniform. Hier kregen we onze eerste proefje Frans, want na enkele weken alleen “não falo Portuguese” (ik spreek geen Portugees) zeggen in Angola, konden we nu mondjesmaat communiceren. In een klein kantoortje werden onze paspoorten gestempeld door een opgewekte immigratieofficier, en ook douane ging gemakkelijk. Zodra je de DRC binnen rijdt stopt de geasfalteerde weg en veranderd het in een modderig pad. De normale weg begint pas weer als je bij de enige hoofdweg door het land (tussen Matadi en Kinshasa) komt.

[Not a valid template]

Er zijn twee manieren om de Congo rivier over te komen naar de Republiek Congo (of Congo-Brazzaville): je neemt de ferry van Kinshasa naar Brazzaville voor een belachelijke prijs; of je rijdt de lastige maar prachtige Luozi-route. Die route is echter niet begaanbaar als het regent, en wij zaten aan het begin van het regenseizoen. Wij kozen toch voor de laatste optie, hopende de $600-1000 voor de ferry te besparen. Echter, één van de bushes die de ophanging aan het chassis verbindt heeft het begeven, en die moeten we vervangen voordat we aan de route beginnen. Misschien dat we dan toch naar Kinshasa moeten…?

We reden Kimpese binnen, een kleine maar typische Afrikaanse stad. Ik zie een Land Rover en gebaar naar hem om te stoppen. In mijn beste Frans vraag ik aan hem of hij misschien weet waar we het onderdeel kunnen kopen. Hij zegt dat hij wel een monteur kent die kan helpen. We volgen hem naar de Katholieke Missie waar de monteur snel het probleem, samen met enkele andere problemen, identificeert en hij zegt dat hij ze kan verhelpen. De rest van de dag spenderen we aan het kopen en vervangen van onderdelen. ‘s Nachts slapen we in de tent in de garage en vragen we ons af waarom we ons zoveel zorgen maakten om dit land.

De volgende ochtend gaan we naar de lasser en kopen we voorraad voor de Luozi route. Als het regent terwijl we op de route zitten moeten we wachten tot alles opgedroogd is, dus we vullen onze watertank en slaan extra voedsel in. Ook verzamelen we wat waardevolle informatie van de locals voordat we weer de weg op gaan.

Angola deel 4 – De diepste wateren zijn riolen

angola4

Posted from Luanda, Luanda, Angola.

We rijden Benguela uit via Lobito naar Luanda en stoppen één nacht op een prachtig strand in Porto Amboim op een prachtig strand. Luanda is echter een nachtmerrie. De stad is een mix van corrupte ambtenaren, een onophoudelijke file en serieus off-road rijden. Het diepste water waar we gedurende deze trip doorheen gereden zijn was stinkent rioolwater in de straten van Luanda. Gelukkig had een vriend, George, ons uitgenodigd om een nacht op zijn bank door te brengen. Hij woont midden in het centrum van de stad in een groot appartementen-complex. Hij loopt elke dag naar zijn baan bij een groot oliebedrijf omdat rijden in deze stad “crazy” is. Gelukkig heeft het gebouw een parkeergarage en kunnen we dus de auto veilig stallen. ‘s Avonds duiken we in de olie expat gemeenschap in de op twee na duurste stad ter wereld. Het is er echt ongelofelijk duur: een biertje is $5-6, vijf tomaten kosten op straat $2, een normale pizza is $25 en een goedkope hotelkamer kost je minimaal $400 als je er één kan vinden.

[Not a valid template]

Het kost ons twee uur om de enorme stad uit te rijden richting N’zeto. We kampeerden nog één keer op het strand voordat we het binnenland in gaan richting Bwanza-Kongo en Angola’s noordelijke grens over een geasfalteerde weg. Naarmate we meer het binnenland in reden werd de jungle dichter, het werd warmer en vochtiger. We naderden het land waar we al talloze keren voor waren gewaarschuwd en een reden voor zorgen vanaf het begin: de Democratische Republiek Congo.

Angola deel 3 – Batterijen laden in Benguela

angola3

Posted from Benguela, Benguela, Angola.

Vroeg in de middag arriveerde we in Benguela. We probeerden onze vriend van de grens, Carlos, een paar keer te bellen maar hij gaat direct naar voicemail. We rijden door de stad, doen wat inkopen en proberen hem nog een paar keer te bellen. Het is een mooie stad, maar er zijn geen campings en een budget hotel kost een klein fortuin in Angola. Dus we besloten de stad weer uit te rijden en zette kamp op zo’n 30 kilometer buiten de stad op een verlaten stukje land en eten snel iets.

Terwijl we koffie maken gaat de telefoon: het is Carlos. Hij legt uit dat hij de stad uit was maar nu onderweg naar huis is, en als we willen kunnen we bij hem slapen. Beter dan wildkamperen, en we zijn er zojuist achter gekomen dat we wat technische problemen hebben, dus we pakken snel in en rijden in het donker terug de stad in. Afrika komt echt tot leven ‘s nachts; mensen hebben thuis weinig ruimte en veel mensen hebben geen stroom, dus als de zon onder gaat lopen de straten vol. Mensen eten, drinken, praten, dansen en roepen naar voorbijkomende blanke toeristen. We ontmoeten Carlos bij een tankstation en rijden naar zijn huis. We ontmoeten zijn vrouw en dochters, eten Portugees en slapen in een echt bed. De twee daarop volgende dagen gaan we naar een monteur die de problemen rond de auto verhelpt, we gaan een paar keer uit eten en hebben een hele leuke tijd met Carlos en zijn familie. We rijden Benguela uit met een gerepareerde auto, een nieuwe vriend en onze batterijen weer helemaal opgeladen.

Angola deel 2 – Van tropische storm naar zonnig strand

angola2

Posted from Huila, Angola.

De eerste nacht kamperen we in het bos. Af en toe loopt er een koe het kamp in, we hebben een goede maaltijd na een lange dag en onze beide ouders bellen om te vragen hoe het ging. De volgende ochtend gaan we vroeg de weg op richting Lubango, één van de grote steden in Angola. Zodra we over de heuvels rond de stad reden zagen we dat de stad in een deken van regen gehuld was, en toen we de stad in reden bleek het een kleine tropische storm te zijn die straten van de stad in rivieren veranderden en het leven in de stad effectief tot stilstand bracht. De stad zelf was niet heel interessant, er was eigenlijk maar één toeristische attractie: Christo del Rei. Het enorme beeld van Jezus torent boven de stad op een heuvel. Het gebouw waarop het beeld is gebouwd kan beklommen worden via een set nauwe trappen. Vanaf daar is het uitzicht over de stad nog spectaculairder.

[Not a valid template]

We reden Lubango uit en bezochten de graven van de Dorstland voortrekkers; een groep avontuurlijke zielen die vanuit Zuid-Afrika via Namibië naar Zuid-Angola trokken. Velen overleefden de tocht niet. Vervolgens reden we door Laba Pass, een bergpas die 1000 meter lager eindigt dan hij begint. Het lijkt enigszins op de Nijlvallei in Ethiopië, al is de weg wel iets beter.

We bezochten ook Namibe, een stad die veel op Havana lijkt: brede straten, Zuid-Europese invloed in architectuur, een kleurrijk straatbeeld en vriendelijke mensen. Van daar reden we langs de kust over een nieuw geasfalteerde weg in noordelijke richting. Halverwege de route naar Benguela verandert de weg in een gravelpad. De Chinezen zijn echter druk bezig om de weg te asfalteren, dus spoedig zal de verbinding met Benguela compleet zijn.

We vonden een kleine baai op de kaart: de baai van Binga. In Tracks4Africa stonden er twee kampeerplaatsen op het strand, en het was maar 15 kilometer van de hoofdweg. Die 15 kilometer bleken over een uitdagend off-road pad te lopen door heuvels met steile stijgingen en afdalingen. Bovenop de heuvel heb je een prachtig uitzicht over de oceaan, de witte zandstranden en steile kliffen rond de baai. Plotseling is daar een slagboom over de weg met twee grote sloten. Enige tijd later komt er een lokale jongen die ons vertelt dat we een vergunning nodig hebben om hier te kamperen. We proberen te discussiëren, het niet te begrijpen en uiteindelijk doet hij de poort open in ruil voor wat cola. We rijden naar beneden, verlagen onze bandenspanning tot één BAR om op het losse zand te kunnen rijden en rijden naar de andere kant van de baai om daar kamp op te slaan. Later komt de chief van het hele kleine dorp en vertelt ons dat we een vergunning nodig hebben van een generaal in Luanda, en dat kost $50 per dag. Uiteindelijk geven we hem $20 om te kamperen op dit prachtige strand. We vissen, zwemmen en relaxen tot de volgende dag.

[Not a valid template]

Angola deel 1 – Het lastige deel is binnen komen

angola1

Posted from Oshikango, Cunene, Angola.

We kwamen Angola binnen via de belangrijkste grenspost met Namibië: Santa Clara. De Namibische kant van de grens was chaotisch. Verschillende mensen waarschuwden ons om goed op de auto te letten en op te passen met de jonge grensbewoners die wat geld probeerden te verdienen. Ik vul de documenten in op de motorkap van de auto terwijl Twan in de rij staat, en vervolgens wisselen we plaatsen en laten we onze paspoorten stempelen. De grensbeambten zijn strikt deze keer, en een Zuid-Europees uitziende kerel adviseert ons om maar één paspoort per keer door de gleuf in het loket te geven. We waren Namibië al een paar keer in en uit gegaan, maar deze keer was het op één of andere manier serieuzer. Na een snelle stempel van douane konden we naar de Angolese kant. We staan in de rij achter de kerel die ons zojuist adviseerde. Zijn naam is Carlos zegt hij, en hij komt zojuist terug van vakantie in Namibië en Zambia met zijn vrouw en twee dochters. Hij spreekt Portugees en helpt ons zonder problemen door immigratie, en regelt vervolgens iemand om ons ook door douane te krijgen. Angola erkent het carnet de passage dat we voor de auto hebben niet, en daarom hebben we een tijdelijke import vergunning nodig. Hij gaat aan het werk terwijl wij in de hete auto wachten. Ondertussen leent Carlos, iemand die we net ontmoet hebben, ons $140 aan Kwanza uit het niets en zegt dat we hem maar moeten komen bezoeken in Benguela. Hij geeft ons z’n kaartje en rijdt weg. Zo’n twee uur later heeft de regelaar een vergunning weten te bemachtigen en helpt hij ons door de laatste checks. Hij gaat met ons mee naar het eerste tankstation waar we onze bijna lege tanks vullen met diesel van maar $0,40 en kopen we een SIM kaart. Uiteindelijk kost het ons minder dan drie uur om de meest beruchte, lastige grens van Afrika over te steken. We rijden Santa Clara uit over een slechte weg, zo slecht dat het vooral gaten zijn met wat asfalt zo nu en dan ertussen. We kunnen amper geloven dat we het gehaald hebben: Angola!

12