Zuid & Centraal Afrika

Namibië: het land van befaamde schoonheid

Namibia

Posted from Windhoek, Khomas, Namibia.

Veel mensen hebben ons verteld over hoe fantastisch Namibië is; hoe de Namib woestijn een prachtige plek is om te ontdekken in een 4×4, hoe mooi de Brandberg is in het licht van de ondergaande zon, hoe doordrenkt de stad Windhoek is van Duitse architectuur en planning, en hoe ruw de Skeleton Coast is met zijn scheepswrakken en walvisskeletten. Ze logen niet, het is één van de mooiste landen die we bezocht hebben. We zagen de prachtige rotstekeningen van Twyfelfontein, wildkampeerden in eindeloze leegte van de Namib woestijn, reden op de stranden van de Skeleton Coast, wandelde door de hitte van de Fish River Canyon, bezochten de Brandberg en vele andere hoogtepunten. Het is een eenvoudig land om door te reizen en mensen zijn heel vriendelijk. De foto’s van Twan spreken voor zichzelf.

[Not a valid template]

We hadden verwacht om de visums voor Angola, Congo-Kinshasa en Congo-Brazzaville in Windhoek aan te kunnen vragen. Dat klopte echter alleen voor de laatste twee landen, want het antwoord van de Angolezen op de vraag of we hier een visum aan konden vragen was, en ik citeer: “f*ck off”. Dat betekende dat we 2.000 kilometer naar Zambia moesten rijden om daar het visum aan te vragen. Gelukkig was de vrouw bij de Angolese ambassade in Lusaka vriendelijker en hadden we binnen enkele dagen het hele dure ($200 per persoon) visum. We kregen wel twee weken in plaats van de gebruikelijke vijf dagen, wat ons in staat stelt meer van het land te zien. We probeerden ook het visum voor Congo-Kinshasa aan te vragen in Lusaka, maar die wilde ons in eerste instantie geen aanvraag laten doen omdat we geen burgers van Zambia zijn. Uiteindelijk wilde ze wel een aanvraag doen, maar gaven ze ons geen garanties. Het zou allemaal te lang duren, dus we reden de 2.000 kilometer terug naar Windhoek, waardoor we nu drie keer de lengte van de Caprivistrook hebben gereden. In Windhoek hebben we beide Congos met goed resutaat aan kunnen vragen.

De dag dat twee blanken naar mijn dorp kwamen

Chief Mulele

Posted from Livune, Western, Zambia.

Hallo, mijn naam is Chief William Muelele. Ik ben 91 jaar oud en woon in het zuidwesten van Zambia, dichtbij de Caprivistrook. Ik ben chief van een klein dorpje van veehouders en boeren. Er wonen ongeveer 50 mensen in mijn dorp, waarvan de meesten familie zijn. We hebben één groep koeien vlakbij de Caprivi, één vlakbij de rivier en één in een grasveld vlakbij. Vorig jaar kwam er een ziekte van de kant van Chiefe Kuyana’s dorp en veel van onze dieren stierven. We verbouwen ook maïs, en aangezien het regenseizoen is begonnen zijn we nu de velden aan het ploegen met twee ossen. Ik kan niet goed meer lopen, maar soms ga ik nog wel naar het veld.

[Not a valid template]

Vandaag reed er een auto mijn dorp in met twee blanke buitenlanders. Ze vroegen één van mijn kleinzoons of ze hier konden slapen. Hij bracht ze naar mij, en ik bood ze een stoel aan en vroeg ze wat ze hier kwamen doen. Ze vertelden me dat ze op weg zijn naar Lusaka, de hoofdstad van mijn land, om een visum voor Angola te krijgen. Ik ben nog nooit in Angola geweest maar ze zeggen dat het vlakbij is. Lusaka heb ik vaak bezocht. Al mijn kinderen hebben hun scholing afgerond; sommigen werken op grote boerderijen, sommigen als zusters in het ziekenhuis en één is ingenieur in Lusaka. De twee blanken waren al acht maanden onderweg in hun auto met een tent op het dak. Hun reis herinnerde me aan een reis die ik ondernam toen ik hun leeftijd was. In 1944 ging ik met de trein naar Dar es Salaam in Tanzania, en vervolgens naar Caïro in Egypte, waar ik vocht voor Hilter. Ik werkte als hospik, daarom herkende ik de fles Dettol die de buitenlanders gebruikten om hun afwas te doen. Hilter verloor echter, en ik ging terug naar huis. Later kwamen de Britten en vocht ik ook voor hen, daarom heb ik twee medailles: één van Duitsland en één van de Britten. Ik heb ook nog mijn Duitse uniform, nog steeds schoon en kreukvrij, die ik draag als ik reis. Als ik mijn medailles op mijn jasje doe valt de politie me niet lastig omdat ze weten dat ik grote offers heb gebracht voor mijn land. Ik ken ook nog alle woorden van het Britse volkslied ‘God save the King’.

Ik bood de buitenlanders een kampeerplaats onder de grote boom naast mijn huis, waar ze hun tent, stoelen en tafel opzetten. Het was bijna een huis die oranje auto. Ik vroeg mijn kleinzoons om brandhout te halen, en ondertussen maakten ze sterke koffie met heel veel suiker voor mij. Later die avond speelden ze muziek met mijn kleinzoons en praatten ze met mij en de anderen die een beetje Engels spreken. Ze kookten op het kampvuur in een grote zwarte pot, en gaven mij ook een bord eten. Het was erg pittig maar heel lekker. Ze gaven de kinderen ook een bord eten om te delen. Vervolgens zegende ik hen en hun reis omdat ik Jezus Christus heb gevonden.

De volgende ochtend namen ze foto’s van mij en mijn familie, en bedankten ze ons met cadeaus. Ze zeiden dat ze misschien terug zouden komen onderweg terug van Lusaka. Ik zegende hen nogmaals en we zeiden gedag.

Budget reizen zorgt voor betere verhalen

wildcamping

Elke overlander heeft z’n eigen stijl van reizen; sommigen reizen in geairconditionde luxe van lodge naar lodge en eten elke avond biefstuk in een restaurant; anderen fietsen de wereld rond, slapen waar dat kan en eten wat goedkoop is. Wij zitten waarschijnlijk dichter bij de laatste groep. We slapen bijna altijd in de daktent omdat het vaak de meest comfortabele optie is. Zelfs als we bij mensen thuis uitgenodigd worden om daar de nacht door te brengen zetten we meestal toch de daktent op in de tuin. Ons budget is gemiddeld €5 per dag om te slapen en €5 per dag om te eten voor ons samen, wat over het algemeen voldoende is. Het is echter reizen op een klein budget, zelfs door Afrika. Dat betekent dat we bijna altijd zelf koken en het meeste voedsel langs de weg kopen. Slapen is soms wat lastiger; één nacht op een camping kan ons twee of drie dagen budget kosten, zeker in toeristische gebieden. We wild kamperen ongeveer 17 procent van de tijd, en verblijven 36 procent van de tijd bij mensen thuis. Bij iemand thuis verblijven varieert van een luxe villa van een expat in een hoofdstad, tot een hut in de woestijn, of zelfs het vers geploegde veld van een boer. Dat betekent dat we meer dan de helft van de tijd gratis verblijven, en dat is onze vuistregel geworden. De rest van de tijd verblijven we op campings, in hotels, op parkeerplaatsen van hotels en op boten. Twan houdt onze overnachtingen meticuleus bij; het resultaat kan je vinden in onderstaande grafiek.

Graph

Financiële zaken terzijde, reizen op een klein budget zorgt dat je moedig en avontuurlijk bent. Veel mensen luisteren vol verbazing naar onze verhalen in het huis van compleet vreemden, in de woestijn met bedoeïenen of gewoon in de natuur. Ons advies voor overlanders is om meer uit te geven aan het uitrusten van je voertuig en leuke activiteiten, en minder aan overnachtingen en voedsel. Budget reizen zorgt gewoon voor betere verhalen…

Hoogtepunten van de lange reis naar het Zuiden deel 3 – Zambia tot Zuid-Afrika

South Africa

Het kostte ons vijf maanden en 25.000 kilometer om Zuid-Afrika te bereiken. We reden door soms moeilijk terrein, hadden wat tegenslag en ontmoetten veel interessante mensen. In deze driedelige serie nemen we je mee langs een aantal hoogtepunten van die lange reis naar het Zuiden. Ondertussen bereiden wij ons voor op ‘de lange reis naar het Noorden’ langs de westkust van Afrika.

‘Geen water, verlaten, niet verblijven’

We wildkampeerden hoofdzakelijk in Zambia, al gingen we soms wel naar “campings”. Eén van die campings stond in de GPS als “geen water, verlaten, niet verblijven.” Dat klonk perfect! We reden over een stoffig gravelpad tussen droog doornbos tot er een zware, roestige slagboom schuin over de weg lag. Met de ondergaande zon achter ons was het als de eerste scène uit een horrorfilm. We reden het camp op en een schriel ventje kwam naar ons toe lopen. Het eerste dat hij zei nadat we gevraagd hadden of we hier konden kamperen was: “we hebben hier geen water.” We hadden water getankt bij de vorige stop, dus we hadden een ruime 80L water aan boord. Geen probleem dus. We vroegen hem om wat brandhout, belden een mede-reiziger dat het een perfecte plek was en zetten het kamp op. We maakten een groot vuur, speelden muziek het grote, droge Zambiaanse bos en keken naar een grote baobab boom in het flikkerende licht van het vuur.

‘Westwaarts door de Caprivistrook’

Ik stapte het grenskantoor tussen Zambia en Namibië binnen met twee paspoorten terwijl Twan op de Landy lette. Nadat ik twee formulieren ingevuld heb geef ik eerst Twan’s paspoort, welke zonder problemen een stempel krijgt. Twan en ik, als twee grote, blonde, blanke jongens, lijken nogal op elkaar voor elke Afrikaan. Vervolgens geef ik mijn eigen paspoort. Na een lange pauze kijkt de stevige, vriendelijke maar strenge, zwarte dame mij aan en vraagt waar deze persoon is. Ik antwoord simpelweg: “Dat ben ik, dat is mijn paspoort.” Ze kijkt een aantal keer naar de paspoortfoto en mijn gezicht, wijst dan naar Twan’s paspoort in mijn hand en zegt: “…en… waar is die persoon?” Ik glimlach en leg uit dat hij bij de auto wacht omdat het achterdeurslot kapot is. Ze gelooft me, maar wil hem toch even zien. Ondertussen probeert ze het respect van haar collega’s te herstellen door te zeggen dat ik twee formulieren heb ingevuld en getekend, en dat dat heel erg fout is. Uiteindelijk lachen we er allemaal hartelijk om, wensen we ze een fijne dag en zeggen gedag.
[Not a valid template]
Die middag zijn we op zoek naar een slaapplek, en komen een bordje “bum hill camp” tegen. Op het bordje zit een handgeschreven briefje van een andere reiziger; er stond dat het kamp verlaten was, hoe jammer dat wel niet was omdat er veel wild zit, maar dat ze op zoek gaan naar een andere plek. Het briefje was duidelijk bedoelt voor vrienden die achter hen reden, en was vrij oud. We waren verbaasd dat ze niet verbleven hadden op dit gratis en duidelijk fantastische kamp! Het heeft platformen in de bomen van waar je uitkijkt over het bos en de rivier, er ligt overal olifantenpoep, zitten nijlpaarden in de rivier en, wellicht het mooiste van alles, er is helemaal niemand! We besloten alles voor het avondeten, inclusief braai (barbecue), het platform op te dragen. Het platform is gebouwd rond een boom, is meer dan drie meter hoog, en compleet met rottende trap. Kort na het eten hoorde we takken breken, en vervolgens marcheerde een hele olifantenfamilie het bos uit. De kleintjes waren aan het spelen, en de matriarch leidde de groep naar het water voor een verkoelend drankje en bad in de schemering. Ze bleven, ook nadat het donker was, om ons heen lopen. Die avond toen we in onze tent lagen, hoorde we de nijlpaarden zichzelf uit het koude water tillen en grazen op de kant niet ver van de Land Rover. Dat zijn de momenten dat je de veiligheid van de daktent het meest waardeert…

‘Okavango Delta, Checkpoints & Zuid-Afrika in Zicht’

Vervolgens reden we naar Maun, een stad waar de Zuid-Afrikaanse invloed al goed zichtbaar is; biltong en Windhoek bier zijn hier alweer overal te koop. Dus we sloegen wat bier en vlees in en reden verder op zoek naar een slaapplaats. Net buiten Maun kwamen we een typisch Botswaans fenomeen: een mond en klauwzeer checkpoint. Hier vroegen ze of we vlees bij ons hadden. Aangezien we ons eerste stukje goed vlees van de slager in maanden net gekocht hadden, antwoordde we beiden in koor “nee”. Gelukkig geloofden ze ons. Echter, elk quarantaine gebied moet ook een in- en uitgang hebben aan de andere kant. Een paar uur later, net voor het donker, reden we dat checkpoint in. Voordat ze konden vragen of we iets bij ons hadden zeiden we dat we echt een slaapplaats nodig hadden voor vannacht omdat het te ver was naar de volgende stad en we niet in het donker wilden rijden. Ze vergaten direct naar het vlees te vragen en zeiden dat we wel konden slapen in een klein veldje naast het checkpoint. Hier aten we ons vlees en dronken bier bij een kampvuurtje tussen de koeien en koeienvlaai.

‘Halverwege: Zuid-Afrika!’

Vijf maanden na ons vertrek uit Nederland hebben we Zuid-Afrika bereikt, halverwege onze reis. Hier zullen we 4-5 weken met onze ouders rondtrekken voordat we aan onze terugreis beginnen langs de westkust van Afrika. Daar zullen onze avonturen avontuurlijker worden, het wildkamperen wilder en onze mechanische problemen nog problematischer. De landen zullen veranderen van overwegend vriendelijk en open, naar gesloten en soms onuitnodigend. We zullen nog verder van de gebaande paden gaan. Hou de website in de gaten voor wat komen gaat!
[Not a valid template]

Halverwege: Zuid-Afrika!

South Africa

Posted from Pretoria, Gauteng, South Africa.

Vijf maanden na ons vertrek uit Nederland hebben we Zuid-Afrika bereikt, halverwege onze reis. Hier zullen we 4-5 weken met onze ouders rondtrekken voordat we aan onze terugreis beginnen langs de westkust van Afrika. Daar zullen onze avonturen avontuurlijker worden, het wildkamperen wilder en onze mechanische problemen nog problematischer. De landen zullen veranderen van overwegend vriendelijk en open, naar gesloten en soms onuitnodigend. We zullen nog verder van de gebaande paden gaan. Hou de website in de gaten voor wat komen gaat!

[Not a valid template]

Okavango Delta, Checkpoints & Zuid-Afrika in Zicht

okavango delta

Nadat we bijna de hele lengte van de Caprivistrook gereden hadden, gingen we naar het zuiden, Botswana in. Daar reden we langs de Okavango Delta; de grootste binnenlandse delta ter wereld. De Okavango rivier mondt niet langer uit in zee maar de Kalahari, waardoor de rivier 15.000 vierkante kilometer woestijn van water voorziet. Door de hoge temperatuur kan het water erg snel verdampen, waardoor het een erg veranderlijke omgeving is waar land snel hernomen kan worden door het water, of herwonnen door verdamping. Het gebied is enorm met een grote verscheidenheid aan dieren. Wij zagen er niet zoveel, maar de lokale bevolking vertelde ons dat door de huidige omstandigheden je diep de delta in moest varen in een komoro (een type kano), dus we besloten het niet te doen. Botswana is al duur genoeg zonder dat soort uitstapjes. Lees meer »

Westwaarts door de Caprivistrook

Caprivi strip

Posted from Katima Mulilo, Caprivi, Namibia.

De Victoria Watervallen liggen op een interessante geografische plek, want hier komen vier landen samen op één enkel punt. Zimbabwe ligt ten zuiden van Zambia, aan het oosten van de watervallen; Botswana ligt ten westen van Zimbabwe, en Botswana en Zambia omgeven een dunne strook land die loopt vanaf Namibië. Die 30-km brede strook heet de Caprivistrook, en ligt tussen Botswana, Zambia en Angola. Het loopt van Namibië tot waar de Chobe rivier zich afsplitst van de machtige Zambezi. De historie van het gebied is omgeven door mysterie omdat het gebied decennia lang afgesloten was van de buitenwereld. Gedurende die tijd vocht het Caprivi-volk om onafhankelijkheid. De laatste gevechten waren zo recent als 1999, wat toerisme in het gebied heeft vernietigd. Toch is het gebied tot vandaag de dag nog steeds van Namibië. De strook bevat vier nationale parken en is thuis voor een grote olifantenpopulatie. Om zich te beschermen tegen de destructieve kracht van deze reuzen bouwen mensen in dit gebied zogenaamde “bomas” rond hun huizen, wat in essentie een opeengepakte rij stokken of zelfs stekelige acacia-takken zijn. Het doel is om de olifant te overtuigen dat het eenvoudiger is om om hun huis heen te lopen in plaats van er doorheen. Dus, aangezien we nog wat tijd hebben voor onze ouders naar Zuid-Afrika vliegen om ons te zien, besloten we een omweg te nemen door de Caprivistrook. Lees meer »

Geen water, verlaten, niet verblijven

baobab

Posted from Eastern, Zambia.

Vanuit Malawi moeten we voort maken naar Zuid-Afrika om onze ouders te ontmoeten, want over enkele weken vliegen ze daarheen om ons te zien en een mooie vakantie van 4-5 weken. Maar voor die tijd is er nog veel te organiseren: de Land Rover lijdt onder talloze problemen, zoals een kapotte rembekrachtiger, waardoor we onze beenspieren trainen elke keer dat we remmen. Het roofrack is ook weer aan het breken en buigen onder het gewicht van de daktent, dus we moeten een manier vinden om het gewicht beter te verdelen. Genoeg te doen, maar eerst gaan we Zambia bezoeken… Lees meer »

Een stukje tropisch paradijs in Malawi

Lake Malawi

Posted from Northern Region, Malawi.

Na een korte stop aan de kust in Bagamoyo, reden we in hoog tempo Tanzania uit, en opeens waren we dan ook in Malawi. Malawi is een klein land dat bekent staat als het meest vriendelijke land van Afrika. De mensen zijn inderdaad heel vriendelijk, maar de economische problemen, grotendeels veroorzaakt door de vorige president en het stoppen van de ontwikkelingshulp, hebben hun stempel gedrukt op de prijzen. De supermarkten rekenen belachelijke prijzen voor normale producten, en de dieselprijs is bijna 2,50 Dollar per Liter. Toch wilden we het Malawimeer niet overslaan, dus gingen we op zoek naar een redelijk geprijsde accommodatie aan het strand… Lees meer »

12